กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 100 ฉันขอสาบานในนามของครูชาวจีนผู้มีจรรยาบรรณ
ซูเหมียวเหมียวกับโจวอวิ๋นต่างก็รู้สึกอับอายแทนเฉินเถียนเถียน!
แต่เฉินเถียนเถียนกลับยึดถือคติที่ว่า ‘ตราบใดที่ฉันไม่อาย คนที่อายก็คือคนอื่น’ เธอจึงพูดต่อไปว่า “งั้นคุณก็เห็นว่าเธอเตะฉันไปทีหนึ่งใช่ไหม”
กู้อวิ๋นเซียวตอบ “ผมเห็นคุณยื่นมือจะข่วนหน้าเธอ เธอเลยป้องกันตัวด้วยการเตะคุณไปเบา ๆ ทีหนึ่ง จากนั้นคุณก็ล้มลงไปกองกับพื้น แล้วตะโกนโวยวายบ้าคลั่งว่ามีคนฆ่าคน...”
โจวอวิ๋นคิดในใจ: สองสามีภรรยาคู่นี้ช่างรู้ลึกซึ้งถึงการใช้ภาษาจีนอันกว้างใหญ่ไพศาลมาพ่นคำพูดให้คนอื่นอกแตกตายจริง ๆ