กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 99 ลูกชายแท้ ๆ ของเธอยังรังเกียจว่าเธอน่าขายหน้า
ซูเหมียวเหมียว: “โอ้ สหายเฉินเถียนเถียน คุณนี่สองมาตรฐานจังเลยนะ เด็กบ้านคุณพูดจาเหลวไหลได้ แต่เด็กบ้านคนอื่นพูดเหลวไหลไม่ได้งั้นเหรอ”
บ้านคุณเป็นจักรพรรดิหรือไง ถึงได้ใช้อำนาจล้นฟ้าขนาดนี้
กดขี่พวกเราที่เป็นชาวบ้านตาดำ ๆ เหรอ
อนุญาตให้เจ้าเมืองเผาบ้านเผาเมือง แต่ชาวบ้านห้ามจุดตะเกียงงั้นเหรอ”
โจวอวิ๋นเชิดหน้าขึ้น เอามือไพล่หลัง แล้วแอบยกนิ้วโป้งให้เงียบ ๆ
แน่นอนว่าซูเหมียวเหมียวมองเห็น!
เธอเหลือบมองครูโจวอวิ๋นที่กำลังเชิดหน้า: ครูคนนี้น่ารักน่าเอ็นดูไม่เบาเลยแฮะ!
เฉินเถียนเถียนโกรธจนมือสั่น ชี้หน้าซูเหมียวเหมียวด้วยสีหน้าที่ดูราวกับนกแองกรี้เบิร์ด แต่จะบอกว่าเป็นนกก็ออกจะดูถูกนกไปหน่อย