กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 97 หนูมาเห็นยังต้องร้องไห้กลับไป
ตรงจุดที่ภาพวาดฝาผนังปลายสุดของทางเดินสุสานชำรุด มัวแต่ดูภาพวาดเพลินจนเผลอไปเหยียบโดนกับดักทรายดูดเข้า
ตอนที่ทรายร่วงหล่นลงมาจากเหนือหัวราวกับน้ำตก แม้เขาจะเตรียมแผ่นไม้มาล่วงหน้า ทว่าเพิ่งจะวางแผ่นไม้ลงไป กลับคาดไม่ถึงว่าก้อนอิฐใต้แผ่นไม้จะทรุดตัวลงกะทันหัน เผยให้เห็นหลุมลึกที่มองไม่เห็นก้นหลุม
เว่ยหลิ่นเสียการทรงตัว ร่างทั้งร่างร่วงหล่นลงไปในหลุม วินาทีความเป็นความตายนั้นเอง พลังพิเศษธาตุไม้ของซูเหมียวเหมียวก็ถูกใช้งานอีกครั้ง ริมขอบหลุมมีเถาวัลย์กลุ่มใหญ่เติบโตขึ้นมากะทันหัน ถักทอเป็นตาข่ายอันเหนียวแน่น รองรับร่างเขาเอาไว้ได้อย่างมั่นคง