กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 96 คนที่ทำงานสายนี้ไม่ใช่คนธรรมดาเลย
“ลายเมฆาอสนี...” ปลายนิ้วของเว่ยหลิ่นปัดผ่านรอยต่อขอบแผ่นหินเบา ๆ ท่าทางทะนุถนอมราวกับกำลังสัมผัสเครื่องกระเบื้องที่แตกหักง่าย
“นี่เป็นลายสยบสุสานในยุคโบราณ ปกติจะใช้กับทางเข้าสุสานระดับอ๋องหรือขุนนางชั้นผู้ใหญ่
แต่สุสานสมัยฮั่นตะวันออกแทบไม่ใช้ลวดลายซับซ้อนขนาดนี้ หรือว่าสถานะของเจ้าของสุสานนี้จะไม่ธรรมดากันนะ”
เขาปลดลิ่มสำริดสั่งทำพิเศษที่เอวลงมา หัวลิ่มเป็นรูปสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัด ขอบขัดจนคมกริบ ส่วนด้ามจับพันด้วยเชือกหนังวัวกันลื่น