กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 95 ค้นพบโจรปล้นสุสาน
ซูเหมียวเหมียวพูดจบก็ยื่นมือไปจับขาหลังของหมีดำ ดึงถอยหลังไปมา แต่มันก็ยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติง
เสี่ยวไป๋หัวเราะลั่นจนเสียงเหมือนหมูร้อง “เจ้านาย อย่าฆ่าหมีตัวนี้เลยนะ มันน่ารักเกินไปแล้ว!” ซูเหมียวเหมียวเองก็ชักจะอยากหัวเราะเหมือนกัน
เธอใช้เท้าเตะก้นมันเบา ๆ เนื้อบนก้นใหญ่ ๆ สั่นกระเพื่อม แต่หมีดำก็ยังคงนอนนิ่งอยู่บนพื้นไม่ขยับเขยื้อน
ซูเหมียวเหมียวผู้ร้ายกาจหยิบไม้กระบองขึ้นมา แล้วทิ่มเข้าไปที่ก้นของมัน...
หมีดำผุดลุกขึ้นพรวดพราด วิ่งหน้าตั้งไปข้างหน้าจนหัวชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ แล้วหงายหลังล้มตึงลงไป
เสี่ยวไป๋โวย “เชี่ย เจ้านาย เธอจะร้ายกาจเกินไปแล้วนะ! น่าสงสารน้องหมีจริง ๆ!”