บทที่ 79 สัตว์ป่าแห่งเขาต้าชิงซาน : ทำไมพวกเราถึงเป็นฝ่ายเจ็บตัวอยู่ร่ำไป!

บทที่ 79 สัตว์ป่าแห่งเขาต้าชิงซาน : ทำไมพวกเราถึงเป็นฝ่ายเจ็บตัวอยู่ร่ำไป!

ซูเหมียวเหมียววิ่งไปตามเขาต้าชิงซาน จู่ ๆ ในป่าทึบไม่ไกลก็มีเสียงดังกึกก้อง “โครม” ตามด้วยเสียงทึบหนักของต้นไม้หัก

ซูเหมียวเหมียวย่อตัวหลบหลังต้นสนทันที มองลอดผ่านกิ่งไม้ไปก็เห็นหมูป่าตัวเขื่องกำลังใช้เขี้ยวขุดคุ้ยโคนต้นโอ๊กแก่อย่างบ้าคลั่ง ร่างกายน้ำหนักกว่าห้าสิบกิโลกรัมชนลำต้นเสียจนสั่นคลอน คาดว่าคงกำลังขุดหารากไม้ใต้ดิน

ขนของหมูป่าตัวนี้เป็นสีน้ำตาลเข้ม ขนแผงคอชี้ตั้งชัน บนเขี้ยวยังมีดินชื้นแฉะติดอยู่ ตอนนี้มันบ้าคลั่งประหนึ่งแองกรี้เบิร์ด

แววตาดุดันวาบผ่านดวงตาของซูเหมียวเหมียว พอดีเลย จะได้ใช้มันระบายความโกรธ