บทที่ 62 ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนแน่ ๆ

บทที่ 62 ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนแน่ ๆ

เขาคิดถึงตำนานภูตผีปีศาจที่คนเฒ่าคนแก่เคยเล่าให้ฟังตอนเด็ก พอมาเห็นเถาวัลย์ที่โผล่มากลางอากาศแบบนี้ ขาทั้งสองข้างก็เริ่มสั่นพั่บ ๆ

ซูเหมียวเหมียวยืดตัวขึ้นช้า ๆ ร่างที่เคยค่อมงองุ้มกลับมาตั้งตรงในพริบตา เสื้อคลุมตัวใหญ่ปลิวสะบัดตามสายลมยามค่ำคืน

เธอเผลอออกแรงมากไปหน่อยจนหน้ากากหนังมนุษย์หลุด รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าหายวับไป เผยให้เห็นใบหน้างดงามไร้ที่ติ มีเพียงแววตาที่ยังคงเย็นชาและน่าเกรงขาม

ราวกับเทพเจ้าที่กำลังมองลงมายังเหล่าเวไนยสัตว์ “เราคือเทพภูเขาแห่งเขาต้าชิงซาน พวกแกเข่นฆ่าคนบริสุทธิ์ ฉุดคร่าผู้หญิง ทำผิดกฎของภูเขามานานแล้ว วันนี้คือวันตายของพวกแก”