กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 60 ตามโจรภูเขาเข้าป่า
สิ้นเสียง ซูเหมียวเหมียวก็ล้วงบุหรี่สองซองออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนให้ซูเหวินจิ่ง “พ่อของฉัน ฉันต้องเลี้ยงดูให้ดีสิ! อีกอย่างฉันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีปัญญาเสียหน่อย”
ซูเหวินจิ่งกินไปดื่มไป พลางลูบคลำซองบุหรี่ในมือไปมา “นี่สินะความรู้สึกที่ลูกสาวตามใจ! ตาเฒ่ารอบตัวพ่อพวกนั้น มีใครมีวาสนาแบบพ่อบ้างล่ะ”
ฉางซิ่วเจวียนถาม “เหมียวเหมียว ลูกมาตอนกลางคืนทุกครั้งแบบนี้ กลางทางปลอดภัยดีใช่ไหม แม่เป็นห่วงจนนอนไม่หลับทุกทีเลย”
ซูเหมียวเหมียวตอบ “ปลอดภัยดีค่ะ พ่อกับแม่วางใจเถอะ! พอฉันไปถึงเขตทหารแล้ว เพื่อนฉันเห็นว่าร่างกายฉันไม่ค่อยแข็งแรง เลยสอนวิชาป้องกันตัวให้บ้าง