บทที่ 59 โตป่านนี้แล้วยังเรียกตัวเองว่าเบบี๋อีก ไม่อายบ้างหรือไง

บทที่ 59 โตป่านนี้แล้วยังเรียกตัวเองว่าเบบี๋อีก ไม่อายบ้างหรือไง

ซูเหวินจิ่งผู้เป็นพ่อไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไปเมื่อมีคนมาเคาะประตูตอนกลางดึก เพราะคนที่มาถ้าไม่ใช่ครอบครัวของหัวหน้าหมู่บ้าน ก็ต้องเป็นลูกสาวของเขาเอง

ซูเหวินจิ่งเปิดประตู พอเห็นลูกสาวอยู่หน้าประตูก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที!

พอเห็นรถสามล้ออยู่ข้างหลังลูกสาว เขาก็มองซ้ายมองขวาหน้าหลัง เมื่อไม่เห็นว่ามีใคร จึงตะโกนเรียกฉางซิ่วเจวียนมาช่วยกันยกของ

ยกของเสร็จ ซูเหวินจิ่งก็อดถามไม่ได้ “เหมียวเหมียว ของพวกนี้ลูกไปเอามาจากไหนกัน มีแต่ของมีราคาทั้งนั้น เงินเดือนของกู้อวิ๋นเซียวพอให้ลูกผลาญเหรอ

ลูกคงไม่ได้เอาเงินสงเคราะห์ของเด็กสองคนนั้นมาใช้ด้วยหรอกนะ!