กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 40 รักล้นใจแต่ยากจะเอ่ยปาก
ซูเหมียวเหมียวทำหน้าตาใสซื่อ “ครูอู๋คะ คุณมายืนอยู่ข้างหลังฉันเงียบ ๆ พอฉันหันไปก็เลยชนเข้า มันไม่ใช่อุบัติเหตุที่ตั้งใจนะคะ แถมฉันก็ขอโทษทันทีเลยด้วย”
ผู้ปกครองที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น “ใช่ค่ะ ฉันเพิ่งเห็นเมื่อกี้ สหายท่านนี้ไม่ได้ตั้งใจ เป็นคุณต่างหากที่ไปยืนอยู่ข้างหลังเขาไม่รู้ว่าคิดจะทำอะไร”
ผู้ปกครองอีกคนพูดเสริม “สหายหญิงท่านนี้ขอโทษทันทีเลยนะ มีแต่คุณนั่นแหละที่ยังคิดจะพุ่งเข้าไปตบตีเขา!”
อู๋เจียนีถึงกับพูดไม่ออก ตอนที่เธอไปยืนอยู่ข้างหลังแล้วพุ่งเข้าไป ทุกคนต่างก็เห็น แต่กลับไม่มีใครเห็นตอนซูเหมียวเหมียวขยำหน้าอกเธอเลยเนี่ยนะ