บทที่ 41 ความเจ็บปวดที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย

บทที่ 41 ความเจ็บปวดที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย

พอคนข้างๆ เตือนสติ หัวที่กำลังร้อนผ่าวของเจิ้งตัวเป่าก็เย็นลง เขายึดตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนประถมของเขตทหารนี้ได้ก็เพราะพึ่งพาครอบครัวพ่อตา จะมาทำเรื่องโง่ๆ จนโดนจับผิดไม่ได้

เขารีบถอยหลังไปสองก้าวแล้วตะโกน “ใคร! ใครทำครูอู๋จนมีสภาพแบบนี้”

เสียงหวานๆ ของซูเหมียวเหมียวดังมาจากด้านหลังของเจิ้งตัวเป่า “ครูใหญ่คะ ฉันกับครูอู๋มีเรื่องขัดแย้งกันนิดหน่อยค่ะ แต่เราไม่ได้ทำร้ายเธอนะคะ เธอเป็นคนโจมตีฉันตลอดเลย”

จากนั้น ซูเหมียวเหมียวก็เอียงหน้าให้เจิ้งตัวเป่าดูรอยแผลบนใบหน้า

พอเจิ้งตัวเป่าเห็นแบบนี้ ก็แทบจะรู้สึกเหมือนได้เห็นนางฟ้า ผู้หญิงคนนี้ตรงสเปกเขาทุกกระเบียดนิ้ว!