บทที่ 39 ทำให้เธอเจ็บปวดจนพูดไม่ออก

บทที่ 39 ทำให้เธอเจ็บปวดจนพูดไม่ออก

ซูเหมียวเหมียวไม่รู้เลยว่าแมลงสาบที่ตีไม่ตายตัวหนึ่งกำลังจะกระโดดมาอยู่ตรงหน้าเธอ

คืนนั้นเธอออกจากบ้านตรงเวลาเป๊ะอีกครั้งเพื่อไปส่งของให้พ่อแม่ที่กองการผลิตเจี้ยนเซ่อก่อน ตอนนี้พลังพิเศษธาตุไม้ของเธอเลื่อนเป็นระดับสามแล้ว

ดังนั้นการข้ามเขาจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

สิบกว่านาทีเธอก็วิ่งจากเขตทหารมาถึงกองการผลิตเจี้ยนเซ่อโดยไม่เหนื่อยหอบเลยสักนิด

เธอรู้สึกพอใจกับสภาพร่างกายตอนนี้มาก

ตอนที่เธอเคาะประตูบ้านพักกระท่อมคอกวัว ซูเหวินจิ่งที่อยู่ข้างในก็ถามอย่างระแวดระวัง “ใครน่ะ”