กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 29 รสชาติของนมผง
ซูเหมียวเหมียวกลับไปแล้ว ป้าโจวถอนหายใจ “หนี้บุญคุณของครอบครัวเราครั้งนี้ ชดใช้ทั้งชาติก็คงไม่หมด
ชีวิตของเธอกับเด็กตั้งสองชีวิตเชียวนะ!
แถมยังมีของดี ๆ อีกตั้งเยอะแยะ ครอบครัวเธอ ดูยังไงก็เป็นคนดี ทำไมถึงต้องมาตกระกำลำบากด้วยนะ”
หลิ่วเยี่ยพูด “แม่จ๊ะ หลังจากนี้เรายังต้องคบหากันไปอีกทั้งชีวิต ไม่ต้องรีบร้อนทดแทนบุญคุณหรอก! วันหน้าตรงคอกวัวนั่น เราก็ช่วยดูแลพวกเขาให้มากหน่อย!”
ตอนเย็น ป้าโจวทำกุยช่ายทอดไส้ผักกาดขาว ให้หวังเลี่ยงเอาไปส่งให้พวกเขาหลายชิ้น ผลปรากฏว่าตอนหวังเลี่ยงกลับมา ดันหิ้วไก่ป่ากลับมาด้วยหนึ่งตัว
หวังจี้เย่เคาะกล้องยาสูบ “ให้แกเอาแป้งทอดไปส่งให้ไม่กี่ชิ้น ทำไมแกถึงหิ้วไก่ป่ากลับมาได้ล่ะ!”