กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 30 ออกจากบ้านจำเป็นต้องพกทะเบียนสมรสไปด้วย
ซูเหมียวเหมียวเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างด้วยท่าทีรังเกียจ แล้วพูดว่า “หามาให้ได้ นายจะเอาเมื่อไหร่ แล้วจะเอากี่ชั่ง”
ฝ่ามือใหญ่ราวกับพัดใบลานของฉินโหย่วเหวยตบฉาดเข้าที่แผ่นหลังของซูเหมียวเหมียว
ซูเหมียวเหมียวหลบหลีกในชั่วพริบตา ฉินโหย่วเหวยตาลุกวาว “น้องชาย ยุ่งอยู่หรือเปล่า มาประลองกับพี่ชายสักกระบวนท่าไหม”
ซูเหมียวเหมียวตอบ “ไม่มีเวลา นายต้องการเนื้อเท่าไหร่”
เธอทวนคำถามซ้ำอีกครั้ง!
ฉินโหย่วเหวยลูบคาง พลางกวาดสายตามองซูเหมียวเหมียวตั้งแต่หัวจรดเท้า “นายหามาได้เท่าไหร่ มีเท่าไหร่ฉันเหมาหมด ถ้าปริมาณเยอะ ฉันให้ชั่งละหนึ่งหยวนเลย!”
“ราคานี้คือรวมทั้งหนังทั้งขนด้วยนะ”
“วันหลังถ้านายมีของดี ๆ ต้องเอามาส่งให้ฉันทั้งหมด! ตกลงไหม”