กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 16 อาสะใภ้ก็คือแม่
ซูเหมียวเหมียวใช้พลังพิเศษธาตุสายฟ้าไปแล้วก็รู้สึกอ่อนเพลีย ร่างกายนี้บอบบางเกินไป เธอถูกเด็กสองคนพยุงกลับมาที่ห้องนั่งเล่น
ท่าทางใบหน้าซีดเซียว ทำให้ผิงผิงและอันอันทั้งปวดใจและหวาดกลัวมาก
อันอันถาม “อาสะใภ้ ไม่สบายตรงไหนคะ พวกเราพาอาไปตรวจที่สถานีอนามัยกันเถอะ!”
ผิงผิงยกน้ำมาแก้วหนึ่ง แล้ววางลงในมือของซูเหมียวเหมียว “อาสะใภ้ วางใจเถอะครับ ตราบใดที่มีผมอยู่ ผมจะไม่ยอมให้พวกนั้นมารังแกอาอีกแล้ว!”
จ้าวต้งกับหลิวเหมิงเดินเข้ามา ภาพที่เห็นคือแม่ลูกทั้งสามคนกอดกันกลมด้วยท่าทางน่าเวทนา
จ้าวต้งและหลิวเหมิงเกาหัวแบบเดียวกัน พวกเขาอยากเข้าไปปลอบใจ แต่ก็ไม่รู้จะพูดปลอบอย่างไรดี!
ทั้งสองคนจึงทำได้เพียงเดินเข้าไปในห้องของกู้อวิ๋นเซียว