กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 15 ฟ้าผ่าเปรี้ยง
ทุกอย่างกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง กู้อวิ๋นเซียวรู้สึกไม่ค่อยชินนัก ตอนที่ผู้หญิงคนนั้นส่งเสียงเจื้อยแจ้ว หรือแม้แต่ตอนที่ลวนลามเขา เขาถึงจะรู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่
ตอนนี้เขาจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอันไร้สรรพเสียงอีกครั้ง ความหวาดกลัวแบบนั้นกลับมาแล้ว
อีกทั้งในความฝันของเขา ภาพอันน่าสยดสยองของการต่อสู้ครั้งสุดท้ายมักจะปรากฏขึ้นบ่อยครั้ง เขาก็รู้สึกกลัวเป็นเหมือนกัน!
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซูเหมียวเหมียวก็ถูกเสียงเอะอะโวยวายจากข้างนอกปลุกให้ตื่น!
จ้าวเสี่ยวเม่ยกับป้าจ้าวนอนอยู่หน้าประตูบ้านของเธอ กำลังร้องห่มร้องไห้ดิ้นพราด ๆ ไปมา