เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 343 ทำไมฉันต้องหลบด้วย?
หลิงหยางหยางยกแขนขึ้น
ติ้งซวงในร่างกระต่ายน้อยกระโดดแวบเดียว เกาะติดด้านนอกข้อศอกของเธอแน่นหนา ราวกับเครื่องประดับห้อยสีเทาขาวขนปุยชิ้นหนึ่ง
“เมื่อกี้ขอบใจนะ” หลิงหยางหยางเอ่ยเสียงเบา “เรื่องวันนี้บันทึกความชอบให้นายหนึ่งครั้ง เดี๋ยวค่อยโอนเงินเข้าบัญชีนาย”
เมื่อครู่สามารถสร้างผลลัพธ์ที่คล้ายกับกำแพงผีลวงทาง เพื่อแยกฟู่จิ่งชวนออกจากคนอื่น ๆ ได้ ต้องขอบคุณวิชา “ม่านกั้นขุนเขา” ของติ้งซวง
สิ่งที่เรียกว่าวิชา “ม่านกั้นขุนเขา” เป็นความสามารถเฉพาะตัวในฐานะเทพภูเขา อาศัยไอพลังแห่งขุนเขาและชีพจรปฐพี วางม่านหมอกลวงตาชั้นหนึ่ง
ทำให้คนที่อยู่ข้างในมองเขาไม่เป็นเขา มองทางไม่เป็นทาง ทั้งที่อยู่ห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว ทว่าพอเดินกลับเหมือนคั่นด้วยระยะทางแสนแปดพันลี้
ที่ฟู่จิ่งชวนวิ่งไปมาบนทางสายเล็กหลายรอบเมื่อครู่ ก็เพราะติ้งซวงใช้ “ม่านกั้นขุนเขา” พับทบมิติรอบข้างเข้าไว้ ทำให้เขาเดินอย่างไรก็เดินออกจากตรอกนั้นไม่ได้
วิชาอาคมนี้ไม่ทำร้ายคน ไม่เอาชีวิต แต่หากจะร่ายออกมาก็สิ้นเปลืองไม่น้อย