0344

⬢⬢⬢

ตอนที่ 344 ได้โปรดอย่าปิดตาของหนูเลย

บนพื้นตรงกลางวงล้อมผู้คน มีอ่างไม้ขนาดใหญ่วางอยู่ใบหนึ่ง ในอ่างมีน้ำอยู่ครึ่งอ่าง ปลาตัวมหึมาสีดำอมเขียวตัวหนึ่งนอนขวางอยู่ข้างใน

ปลาตัวนั้นยาวเกือบเท่าตัวคน เกล็ดใหญ่ราวกับเหรียญทองแดง สันหลังสีดำอมเขียวโก่งโค้งเป็นแนวมนอยู่ในน้ำ หางปลาสะบัดเป็นครั้งคราว สาดละอองน้ำกระจายขึ้นมากระเซ็นหนึ่ง

ปากปลาพะงาบเปิดปิดอย่างเชื่องช้าและอ่อนแรง

ชายชราสองสามคนนั่งยอง ๆ อยู่ข้างอ่าง ใช้ปลายนิ้วทาบวัดความยาวของปลา พลางส่งเสียงเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง

“ให้ตายสิ นี่มันต้องโตมากี่ปีกันเนี่ย”

“อย่างน้อย ๆ ก็ยี่สิบปีขึ้นไป ดูเกล็ดนั่นสิ เหมือนเหรียญทองแดงเลย เรียงซ้อนกันแน่นสนิททีละแผ่น ๆ”

“เจ้าลูกคนรองของบ้านตาอวี๋นี่ก็ทุ่มเทไม่เบา ฉันได้ยินเขาบอกว่าเพื่อจะตกปลาตัวนี้ ต้องไปเฝ้าอยู่แถวทะเลสาบอวิ๋นเมิ่งตั้งสามวัน ยุงกัดขาลายพร้อยไปหมด”

“แขนยังเคล็ดอีกด้วยนะ ดูแขนเขาสิ!”