0160

⬢⬢⬢

ตอนที่ 160 ใบมีดกรีดข้อมืออย่างไร้ความลังเล

หลิงหยางหยางยืนอยู่อีกฝั่งของม่านพลังพลางมองดูภาพเหตุการณ์นี้อย่างไร้อารมณ์

ในจังหวะนั้นเอง จากความมืดมิดข้างกายเธอ พลันมีเสียงเบา ๆ ดัง “แป๊ก” แว่วมา

มันคือเสียงหินก้อนเล็กกลิ้งตกกระทบ เป็นเสียงใสกังวานและชัดเจนยิ่งนักในอุโมงค์ทางเดินอันเงียบสงัด

คล้ายถูกเสียงนี้รบกวน ภาพเบื้องหลังม่านบางพลันสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับผิวน้ำที่ถูกโยนหินลงไปจนกระเพื่อมออกเป็นระลอกคลื่น

เงาร่างทั้งสองใต้ต้นท้อพลันเลือนรางลงอย่างรวดเร็ว ประหนึ่งหมึกที่ถูกน้ำชะล้าง เพียงพริบตาเดียวก็สลายหายไปจนหมดสิ้น

แม้กระทั่งต้นท้อเฒ่าต้นนั้นก็ยังเลือนรางตามไปด้วย เหลือไว้เพียงแสงสลัวรางราง

หลิงหยางหยางใจกระตุกวูบ รีบหันขวับไปมองทันที

ตรงปลายทางเดินอันมืดมิด ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งกำลังก้าวเดินออกมาอย่างเชื่องช้า