0109

⬢⬢⬢

ตอนที่ 109 หันกลับไปดวงจิตจะหายไปครึ่งหนึ่ง

หลิงหลิ่นไม่เคยเป็นคนงมงายเลย

เขาทำงานเป็นตำรวจสายสืบมานานหลายปี สิ่งที่เชื่อคือหลักฐานและตรรกะ ทว่าความฝันนั้นมันช่างสมจริงและน่ากลัวเหลือเกิน

ในฝันเขาเดินอยู่กลางป่าไม้อันเขียวชอุ่ม แสงแดดส่องลอดใบไม้ลงมาราวกับเกล็ดทองคำระยิบระยับ ใต้เท้าเป็นพื้นหญ้าเขียวขจีอันนุ่มนิ่ม

จากระยะไกล เขาเห็นซูอิ้งเสวี่ยยืนอยู่ใต้ต้นท้อต้นหนึ่ง เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีเรียบที่เคยใส่เป็นประจำในอดีต ภาพเงาด้านข้างดูเย็นชาและเงียบสงบ

“กั่วกั่ว!” เขาเปล่งเสียงตะโกนเรียกเธอ

เสียงถูกสายลมพัดสลายไปในราวป่า เธอทำราวกับไม่ได้ยิน แม้แต่ศีรษะก็ไม่เงยขึ้นมา

เขาสาวเท้าวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พอถึงตำแหน่งหนึ่ง กลับก้าวข้ามไปไม่ได้กะทันหัน...

เมื่อก้มหน้าลงมอง พื้นหญ้าสีเขียวสดใต้เท้าก็ราวกับถูกมีดเฉือน ขีดเส้นแบ่งแยกขาดออกจากกันอย่างชัดเจนระหว่างเขากับซูอิ้งเสวี่ย