เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 242 ทั้งการท้าทายขีดจำกัด และการชี้ขาดแพ้ชนะ
เมื่อเห็นตึกสองร้อยชั้นถล่มลงจนเหลือเพียงซากปรักหักพังเต็มพื้น อีหลัวก็เผยรอยยิ้มที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาคิดว่าผู้ชนะในศึกนี้คือตัวเองและจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
คนธรรมดาเมื่อเจอการถล่มแบบนี้ สุดท้ายก็มีแต่ทางตาย ยิ่งเป็นว่านหยางเชียนที่เกราะจักรกลเทพเสียหายและหมดหนทางเช่นนี้ ตอนนี้ว่านหยางเชียนคงตายสนิท ตายจนไม่เหลือกระดูกและเนื้อ นี่คือผลลัพธ์ที่อีหลัวพอใจที่สุด
เมื่อฝุ่นดินรอบๆ ค่อยๆ จางลง อีหลัวก็เตรียมจะออกไปจากที่นี่ ตั้งใจจะไปคุมสนามรบหลักและคว้าชัยชนะครั้งสุดท้าย แต่ทันทีที่อีหลัวก้าวออกไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงลมพัดแหลมเสียดก็ดังหวือเข้ามา ทำให้อีหลัวต้องหยุดฝีเท้า
อีหลัวหันตัวกลับ แล้วมองไปทางต้นเสียงอย่างไม่รีบร้อน เห็นหลิงเซินชิงและปินเฉินหลิ่งที่มาแบบเอาเรื่องค่อยๆ ร่อนลงสู่พื้น และในอ้อมแขนของหลิงเซินชิงยังอุ้มว่านหยางเชียนที่ไม่ได้รับผลกระทบจากการถล่ม
ตอนนี้ว่านหยางเชียนเพียงหมดสติ ไม่มีอาการอย่างอื่น ภาพเช่นนี้ทำให้อีหลัวหน้าหม่นลง อารมณ์ที่เคยรื่นเริงของเขาก็แตกสลายในพริบตา ในดวงตาของอีหลัวพลันมีฆาตกรรมแล่นพล่าน กดดันอย่างมหาศาล
ส่วนหลิงเซินชิงและปินเฉินหลิ่งก็เผยสายตาที่โกรธแค้นเช่นกัน การจ้องตากันของทั้งสองฝ่ายราวกับสามารถเปล่งประกายสายฟ้าออกมาเป็นแผ่นใหญ่ๆ หลิงเซินชิงวางว่านหยางเชียนลงบนพื้นข้างๆ อย่างเบามือ ก่อนจะชักกระบี่ยาวเลเซอร์ออกมา สายตาทั้งคมกริบทั้งแน่วแน่