เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 243 นี่คือ...คำสาบานที่เด็ดเดี่ยวที่สุด
"เอ่อ...ปวดหัวจัง...ฉัน...อยู่ที่ไหนกัน..."
ว่านหยางเชียนที่หมดสติไปไม่รู้ว่านานเท่าไรค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ เขาพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในแคปซูลการแพทย์ที่เต็มไปด้วยก๊าซรักษาสีใสไร้กลิ่นจำนวนมาก ซึ่งช่วยให้บาดแผลของว่านหยางเชียนฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว
แต่หลังจากหมดสติไปอย่างหนักหน่วง ว่านหยางเชียนเห็นได้ชัดว่าไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร จำได้เพียงว่าหลังจากสู้กับอีหลัว ก็หมดสติไปเพราะร่างกายอ่อนแอและความเจ็บปวด...ว่านหยางเชียนอยากออกไป แต่ทั้งตัวยังคงไร้เรี่ยวแรง
สาเหตุหลักก็เพราะในก๊าซรักษามีส่วนผสมของยาชา แม้จะไม่ทำให้หลับ แต่ก็ทำให้ร่างกายออกแรงได้ตามปกติไม่ได้ หลังจากสายตาค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ว่านหยางเชียนกวาดตามองไปรอบ ๆ นอกจากเพดานด้านบนแผ่นหนึ่งแล้ว ก็มองไม่เห็นอย่างอื่น
ในขณะนั้นเอง มีคนหนึ่งเดินมาข้างแคปซูลการแพทย์ ผ่านหน้ากากสามารถเห็นใบหน้าของผู้ที่มาได้ชัดเจน และคนที่เดินเข้ามาก็คือปินเฉินหลิ่งที่ดูตื่นเต้น เขาเมื่อเห็นว่านหยางเชียนฟื้นขึ้นมา ก็ร้องไห้ด้วยความดีใจทันที
ว่านหยางเชียนมองปินเฉินหลิ่งด้วยสายตาอ่อนแรง เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพบว่าตัวเองแม้แต่จะอ้าปากก็ยังทำไม่ได้ มีเพียงความคิดที่ยังตามจังหวะได้ทัน ปินเฉินหลิ่งหลังจากได้รับอนุญาตจากเจ้าหน้าที่การแพทย์ ก็กดสวิตช์เปิดฝาแคปซูลการแพทย์