เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 233 ความลับที่ไม่มีใครรู้
หลังจากเดินได้ไม่กี่นาที ว่านหยางเชียนกับว่านซิงก็มาถึงร้านอาหารขนาดค่อนข้างเล็ก ร้านนี้ขายดีจริง ๆ อย่างที่ว่านซิงว่าจริง ๆ เรียกว่าคึกคักไม่ผิด กลิ่นอาหารฟุ้งไปทั่วร้านชวนให้หลงใหล
เหมือนเช่นเคย ว่านหยางเชียนสั่งก๋วยเตี๋ยวข้ามสะพานที่ตัวเองชอบที่สุด ส่วนว่านซิงสั่งเพียงกับแกล้มเล็กน้อย อาหารมาเสิร์ฟเร็วมาก ไม่ถึงห้านาทีก็มาครบทั้งหมด ความเร็วในการเสิร์ฟนี้ทำให้ว่านหยางเชียนถึงกับตะลึง
มองก๋วยเตี๋ยวข้ามสะพานที่วางอยู่ตรงหน้า ว่านหยางเชียนไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบตะเกียบขึ้นมาซัดอย่างเอร็ดอร่อย เห็นท่าทางที่ว่านหยางเชียนกินอย่างตะกละตะกลาม ว่านซิงได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ จากนั้นก็พูดเบา ๆ
"กินช้า ๆ หน่อยสิ ไม่มีใครแย่งเธอหรอกนะ จริง ๆ เลย โตขนาดนี้แล้ว ยังกินข้าวเหมือนเด็กอนุบาลอีกเหรอ?"
ว่านหยางเชียนยิ้มอย่างเก้อเขิน จากนั้นก็ตั้งใจกินต่อ ว่านซิงเห็นว่านหยางเชียนกินอย่างเอร็ดอร่อยขนาดนั้น ตัวเธอเองก็เริ่มน้ำลายสอขึ้นมาไม่รู้ตัว ไม่ถึงสองนาที ก๋วยเตี๋ยวชามใหญ่ก็ถูกว่านหยางเชียนจัดการจนเกลี้ยง ความเร็วนี้เร็วเกินไปหน่อยแล้ว
ขนาดน้ำซุปยังถูกว่านหยางเชียนดื่มจนไม่เหลือสักหยด เขาหิวมากแค่ไหนกันเนี่ย? ว่านหยางเชียนเรออย่างพึงพอใจ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น เผยสีหน้าอิ่มเอม บนสถานีอวกาศฉยงเหอไม่เคยได้กินอิ่มอร่อยขนาดนี้เลย