เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 234 คนเดียว โลกที่ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป
ตะวันกำลังลับขอบฟ้า เมืองทั้งเมืองถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีทอง ช่วงนี้ว่านหยางเชียนกำลังยืนอยู่บนดาดฟ้าบ้านของเขา ชื่นชมพระอาทิตย์ตกที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาพร้อมกัน ไม่ได้เห็นทัศนียภาพแบบนี้นานมากแล้วจริง ๆ เมื่อใจสงบลงและมองอีกครั้ง ก็รู้สึกแปลกตาขึ้นมาจริง ๆ
ว่านหยางเชียนนั่งลงตรงมุมดาดฟ้า สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ดวงอาทิตย์ที่ไม่เจิดจ้าเกินไป ปากก็กินอาหารฟาสต์ฟู้ดที่สั่งเดลิเวอรีมา พร้อมกับใส่หูฟังบลูทูธฟังเพลงสบาย ๆ ตอนนี้ว่านหยางเชียนนี่ช่างเพลิดเพลินจริง ๆ รู้สึกว่าดีกว่าอยู่บนสถานีอวกาศเสียอีก
ผ่านไปหนึ่งวัน ความกังวลในใจของว่านหยางเชียนลดลงหลายเท่า แน่นอนว่านี่เป็นการเริ่มต้นที่ดี ต้องดูว่าพรุ่งนี้จะลดลงได้อีกไหม ว่านหยางเชียนลาสามวัน ทั้งสามวันเขาวางแผนไว้อย่างรอบคอบทุกวัน
หลังจากกินอาหารเดลิเวอรีเสร็จ ว่านหยางเชียนเรออย่างพอใจ เขาจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้กินฟาสต์ฟู้ดคือเมื่อไหร่ ว่านหยางเชียนถือขยะลุกขึ้นอย่างเนิบ ๆ มองพระอาทิตย์ตกเป็นครั้งสุดท้าย แล้วก็ออกจากดาดฟ้า
การจากไปของว่านหยางเชียนราวกับเปิดสวิตช์เร่งเวลา แค่กะพริบตาก็เข้าสู่กลางคืนแล้ว ว่านหยางเชียนนอนอย่างว่างเปล่าบนเตียงในห้องนอนที่บ้าน เขากำลังมองทิวทัศน์กลางคืนของเมืองที่สะเทือนตากว่าที่เคยผ่านหน้าต่าง