เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 228 พบภัยพิบัติอีกครั้ง
หลังจากปล่อยให้ชวนกั่วผ่อนคลายมาทั้งวัน ว่านหยางเชียนก็รู้สึกเหนื่อยไม่น้อย ตอนนี้เขาเอาแต่คิดจะรีบกลับหอพักไปนอน แต่ก็ยังอดแซวไม่ได้ว่าการดูแลน้องสาวเป็นเรื่องที่เหนื่อยจริง ๆ ทว่าต่อให้เหนื่อยแค่ไหนก็คุ้มค่า
ในขณะนี้ ว่านหยางเชียนลากความเหนื่อยล้าเปิดประตูหอพักออก ก่อนจะพุ่งตัวไปที่เตียงทันที ส่วนหลิงเซินชิงกำลังนั่งพักผ่อนสบาย ๆ อยู่ที่เตียงชั้นล่างพร้อมไถดูข่าว พอเห็นว่านหยางเชียนกลับมา นางก็ถามขึ้นทันทีเป็นอย่างแรก
“เป็นไงบ้าง? อยู่กับชวนกั่วมาทั้งวันรู้สึกยังไง? ครั้งหน้าตอนนายไปหาชวนกั่ว อย่าลืมพาฉันไปด้วยนะ ฉันก็อยากเจอชวนกั่วเหมือนกัน ถึงแม้ว่าฉันจะไปหาเธอได้ทุกเมื่อก็เถอะ...”
ว่านหยางเชียนเกาะบันไดเตียงพร้อมหันหน้าเหนื่อย ๆ ไปทางหลิงเซินชิง เขาได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจก่อนจะตอบ
“ก็รู้สึกดีนะ แค่เหนื่อยมาก ดูแลน้องสาวตัวเองนี่เหนื่อยจริง ๆ... ฉันต้องพักผ่อนให้เต็มที่หน่อย ง่วงจะตายอยู่แล้ว...”
พอพูดจบ ว่านหยางเชียนก็ไม่ส่งเสียงอีก แต่ปีนขึ้นไปบนเตียงชั้นบนแล้วล้มตัวลงนอนหลับปุ๋ยทันที นี่คือหลับในพริบตาเลยนะ ทันทีที่ว่านหยางเชียนล้มตัวลง ทั้งหอพักก็เต็มไปด้วยเสียงกรนของเขา ดูท่าว่านหยางเชียนจะเหนื่อยจริง ๆ
หลิงเซินชิงเห็นดังนั้นก็แค่ยักไหล่ตามสบาย หลังจากปิดไฟในหอพักแล้ว นางก็ค่อย ๆ ล้มตัวลงบนเตียงเตรียมนอน
“ราตรีสวัสดิ์ พรุ่งนี้เรายังต้องสร้างระบบป้องกันให้สถานีอวกาศอีก”