เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 216 ความฝันแรกสุดที่เป็นจริง
ด้วยความสงสัย ว่านหยางเชียนค่อย ๆ ย่องไปที่ประตูแล้วเปิดมันออก แต่เมื่อมองออกไปกลับไม่มีใครสักคน เงียบจนน่าขนลุก ว่านหยางเชียนมองออกไปสองครั้งแล้วก็คิดจะกลับเข้าไป
ในจังหวะที่ว่านหยางเชียนกำลังจะปิดประตูอีกครั้ง จู่ ๆ ก็สังเกตเห็นว่าบนพื้นมีอะไรบางอย่าง ว่านหยางเชียนก้มลงมองอย่างใกล้ชิด ก็พบว่าบนพื้นเป็นข้อความสองท่อนที่เปล่งแสงสีแดงจาง ๆ ข้อความสองท่อนนั้นราวกับถูกประทับลงบนพื้นอย่างลึกซึ้ง
ตอนนี้หลิงเซินชิงก็เข้ามาใกล้ข้างกายว่านหยางเชียนด้วยความอยากรู้ และมองไปยังจุดที่ว่านหยางเชียนกำลังสำรวจ ทั้งสองต่างถูกข้อความสองท่อนบนพื้นนี้ดึงดูดอย่างมาก ว่านหยางเชียนหรี่ตามองไป อยากจะดูให้ชัด... ว่าแต่ตัวหนังสือนี้เขียนเล็กเกินไปหน่อยไหมนะ
“นี่มันอะไรกัน... หลังจากทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ให้มาที่ห้องประชุมด้วยความเร็วที่สุด... ว่าแต่ จะให้เราไปห้องประชุมก็บอกกันต่อหน้าเลยสิ ยังจะมาทำลึกลับอีก เข้าใจไม่ได้เลยจริง ๆ”
ว่านหยางเชียนเพิ่งบ่นเสร็จ ข้อความสองท่อนนั้นก็ค่อย ๆ สลายไปต่อหน้าต่อตาทั้งสอง กลายเป็นแสงดาวสีแดงเป็นจุด ๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างช้า ๆ จนหายไปหมดสิ้น
บางทีคนที่แจ้งเราอาจจะอยากให้เราได้รู้สึกถึงความลึกลับสักหน่อยก็ได้มั้ง เอาละ ไม่คิดเรื่องพวกนี้ก่อนแล้วกัน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เรารีบไปห้องประชุมกันเถอะ เธอยังไม่เคยไปห้องประชุมมาก่อน ตามฉันให้ติดนะ อย่าหลงทางเชียว สถานีอวกาศใหญ่ขนาดนี้ ถ้าหลงทางขึ้นมาจะทำยังไง”