เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 217 เมื่อพบกันอีกครั้ง ทั้งเศร้าและดีใจปนกันไป
หลังจากที่ว่านหยางเชียนก้าวสู่เทพด้วยเทคโนโลยีแล้ว เขาก็อดใจรอไม่ไหว สวมเกราะจักรกลเทพออกโลดแล่นท่องไปนอกสถานีอวกาศกับหลิงเซินชิงที่สวมเกราะจักรกลเทพเช่นกัน ทั้งสองสนุกกันจนลืมตัว เกือบจะจมอยู่กับความสุข และดูเหมือนจะลืมธุระที่ต้องทำไปเลยด้วยซ้ำ
ว่านหยางเชียนกับหลิงเซินชิงจับมือกันหมุนตัวไปมาในห้วงอวกาศ ในยามนี้ว่านหยางเชียนกับหลิงเซินชิงคือคนที่มีความสุขที่สุดในสถานีอวกาศฉยงเหอ ทั้งสองมีรอยยิ้มที่ไม่มีทีท่าจะจางหายไป เพลิดเพลินกับช่วงเวลาอันแสนงดงามนี้
เล่นกันจนถึงตอนเย็น ว่านหยางเชียนกับหลิงเซินชิงจึงหยุดพักในที่สุด พวกเขานั่งอยู่บนยอดของส่วนหนึ่งในสถานีอวกาศ ชื่นชมทะเลดาวอันเงียบสงบและงดงามอยู่ไกลโพ้น แม้จะหยุดพักแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยังไม่จางหาย
"กลับบ้านคราวนี้ มองอะไรก็รู้สึกไม่เหมือนเดิมเลยนะ ทั้งที่เป็นท้องฟ้าดาวที่เห็นได้ทุกวันแท้ ๆ แต่กลับรู้สึกสวยงามมีสีสันกว่าครั้งก่อน...ดีจังเลย"
ว่านหยางเชียนมองทะเลดาวอันไกลโพ้น เอ่ยถอนใจจากก้นบึ้งหัวใจ ส่วนหลิงเซินชิงก็ฟังคำถอนใจของว่านหยางเชียนอย่างเงียบ ๆ พลางเพลิดเพลินกับช่วงเวลาอันแสนงดงามและมีความสุขนี้ต่อไป โดยไม่รู้ตัว มือของหลิงเซินชิงก็ค่อย ๆ วางลงบนหลังมือของว่านหยางเชียน
ในวินาทีที่มือของหลิงเซินชิงวางลงบนหลังมือของว่านหยางเชียน ทั้งสองก็สบตากันโดยสัญชาตญาณ แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าของกันและกันเพราะมีหมวกของเกราะจักรกลเทพกั้นอยู่ แต่กลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนเหลือเกิน