เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 215 กลิ่นอายของบ้านที่ห่างหายไปนาน
คนในกองกำลังใหญ่ทยอยกันเข้ามาในสถานีอวกาศฉยงเหอทีละคน และกลับสู่ตำแหน่งหน้าที่ของตนอย่างรวดเร็วที่สุด ส่วนว่านหยางเชียนกับหลิงเซินชิงที่เพิ่งกลับมาถึงสถานีอวกาศก็ถูกผู้บัญชาการสูงสุดทั้งสามพาไปยังห้องโถงกลางของกลุ่มสถานีอวกาศหมายเลขหนึ่ง
บรรยากาศของคนกลุ่มนี้หนักอึ้งกันมาก ถึงขั้นที่ไม่มีใครพูดสักคำ ว่านหยางเชียนดูเกร็งผิดปกติ มองซ้ายมองขวาอยู่ตลอด เห็นได้ชัดว่าว่านหยางเชียนค่อนข้างตื่นเต้นประหม่า เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกพามาที่กลุ่มสถานีหมายเลขหนึ่งของสถานีอวกาศ
ในขณะเดียวกัน หลิงเซินชิงสังเกตเห็นสีหน้าตื่นเต้นของว่านหยางเชียน เพื่อบรรเทาความตื่นเต้นของเขา หลิงเซินชิงจึงจับมือข้างหนึ่งของว่านหยางเชียนไว้ และเมื่อว่านหยางเชียนสัมผัสมือของหลิงเซินชิง ความตื่นเต้นก็ทุเลาลงบ้าง
ว่านหยางเชียนกับหลิงเซินชิงสบตากัน เนื่องจากไม่ได้จับมือกันมาสักพัก ทั้งสองจึงยังเขินอายอยู่บ้าง แต่วันพรุ่งนี้คงไม่เป็นเช่นนี้อีกกระมัง แต่ยิ่งเขินอายเท่าไร แรงที่จับมือกันก็ยิ่งหนักขึ้นเท่านั้น
ไม่นานนัก คนกลุ่มว่านหยางเชียนก็มาถึงห้องโถงกลาง พอว่านหยางเชียนก้าวเข้ามาก็ชะเง้อมองรอบ ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น ทันใดนั้นเองก็มีความรู้สึกคุ้นเคยอบอุ่นพวยพุ่งขึ้นมาจากใจ ส่วนหลานอ๋าวเสียงที่ยืนอยู่กลางห้องโถงกลาง เมื่อเห็นทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัยก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ
“ดูเหมือนพวกเธอจะกลับมากันอย่างปลอดภัยหมดแล้ว อย่างนี้ฉันก็ไม่ต้องกังวลอีกแล้ว”