เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 163 อีกครั้ง มุ่งสู่สถานีอวกาศ
เช้าวันถัดมาดวงอาทิตย์เพิ่งขึ้นได้ไม่นาน ว่านหยางเชียนกับหลิงเซินชิงก็มาถึงบริเวณไม่ไกลจากหน้าประตูใหญ่สำนักงานใหญ่ฉยงเหอ ทั้งสองเพิ่งลงจากรถ พอเงยหน้าก็เห็นเหล่าญาติของผู้ประสบภัยที่ปิดล้อมประตูใหญ่อยู่ พวกเขายังคงชูป้ายแสดงความเห็นด้วยอารมณ์ที่ปั่นป่วนเหมือนเช่นเคย ตำรวจตอนนี้ก็จนปัญญากับสถานการณ์เช่นนี้แล้ว
ว่านหยางเชียนมองสภาพวุ่นวายตรงนั้น ถอนหายใจอย่างจนใจ เขารู้ว่าญาติเหล่านี้ไม่ว่าจะก่อเรื่องมากแค่ไหนก็ไร้ผล สุดท้ายก็ได้กลับไปมือเปล่าหรือไม่ก็ต้องเผชิญกับการฟ้องร้องตามกฎหมาย
มองเหล่าญาติผู้เคราะห์ร้ายที่ทั้งเจ็บปวดและโกรธแค้น พลางสายตาของว่านหยางเชียนก็หนักอึ้งและซับซ้อน เขาอยากทำอะไรสักอย่างแต่รู้ว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย และก็ไม่จำเป็นต้องทำ
หลิงเซินชิงเดินมาข้างว่านหยางเชียน มองไปยังความวุ่นวายนั้นเช่นกัน แต่หลิงเซินชิงเพียงมองเฉย ๆ ไม่มีความคิดใด ๆ ในใจก็ไม่สะทกสะท้าน ก่อนหน้านี้เธอเพียงคิดว่าคนพวกนี้กำลังก่อเรื่องไร้สาระเท่านั้น
“ไม่ต้องมองแล้ว รีบไปกันเถอะ มาสายไม่ได้”
พูดจบ หลิงเซินชิงก็เดินนำไปก่อน ว่านหยางเชียนเห็นดังนั้นก็เดินตามไป แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เหล่าญาติผู้เคราะห์ร้าย ความเร็วในการเดินของเขาจึงช้าลงตามธรรมชาติ