เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 164 จากนี้ไป ชีวิตบนสถานีอวกาศเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ
“หลิงเซินชิง? เธอเองก็มาด้วยเหรอ?”
ถานเหรินอี๋เห็นหลิงเซินชิงแวบแรกก็จำได้ทันที ถานเหรินอี๋ก้าวเท้าเร็วเข้าไปตรงหน้าหลิงเซินชิง ยิ้มพลางกอดหลิงเซินชิง การกระทำที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ทำให้หลิงเซินชิงทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่ได้ต่อต้านความกระตือรือร้นของถานเหรินอี๋
“อือ...คิดถึงเธอมากเลยนะเซินชิง!”
ผ่านไปครู่หนึ่ง ถานเหรินอี๋จึงปล่อยหลิงเซินชิง แล้วตั้งใจสังเกตลักษณะภายนอกของหลิงเซินชิงในตอนนี้ ถานเหรินอี๋ประคองใบหน้าเด็กน้อยของหลิงเซินชิง มองขึ้นมองลง
“สี่ปีไม่เจอกัน เธอดูสวยขึ้นเยอะเลยนะ! ออร่าดีกว่าแต่ก่อนไม่น้อย! เชื่อว่าถ้าเจ้าโง่หลิ่วอู้เกาเห็นเธอในตอนนี้ ต้องปลื้มใจมากแน่ ๆ!”
ได้ยินถานเหรินอี๋ชมไม่หยุด ใบหน้าของหลิงเซินชิงก็เริ่มแดงระเรื่อ ยิ้มอย่างเขิน ๆ ออกมา
“ขอบคุณที่อาจารย์ถานชมนะคะ สี่ปีไม่เจอกัน คุณก็ดูเด็กขึ้นไม่น้อยเหมือนกัน! เอ่อ อาจารย์ถาน อาจารย์หลิ่วตอนนี้อยู่ที่ไหนเหรอคะ? เขาไม่ควรอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ? ทำไมหนูไม่เห็นเขาเลย?”
หลิงเซินชิงพูดพลางกวาดตามองรอบ ๆ แต่พอมองไปสองรอบก็ยังไม่เห็นเงาของหลิ่วอู้เกา ถานเหรินอี๋ยืนตัวตรง ชี้มือไปทางขวาของตัวเอง