เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 161 วิกฤตครั้งใหญ่ที่สุดของลิฟต์อวกาศ
ภายใต้การนำของโย่วหวัง ทั้งทีมเดินมาถึงลานโล่งผืนใหญ่ด้านหลังฐานฉงเหอ ไม่ไกลนัก อาคารที่คล้ายเสาทะลวงฟ้านั้นก็ปรากฏเข้าตาทุกคน ว่านหยางเชียนเงยหน้ามองเสาทะลวงฟ้า ราวกับตกตะลึง
เสาทะลวงฟ้ามองไม่เห็นปลาย ราวกับเชื่อมต่อไปยังห้วงจักรวาลอันกว้างใหญ่ แม้วันนี้จะไม่มีหมอกหนา หรือแม้ท้องฟ้าจะปลอดโปร่งก็ยังมองไม่เห็นยอดของเสาทะลวงฟ้า ยากจะจินตนาการว่านี่คือสิ่งก่อสร้างสูงเพียงใด น่าจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดที่มนุษย์เคยสร้างมา
“นั่นมันอะไรกัน?” ว่านหยางเชียนถามอย่างสงสัยเสียงเบา
“นั่นก็ลิฟต์อวกาศไง เดี๋ยวเราจะนั่งลิฟต์พุ่งขึ้นฟ้าเลยนะ บอกเลยว่าตื่นเต้นสุด ๆ ตื่นเต้นจนของในท้องอาจจะพุ่งออกมาหมดเลยล่ะ”
ปินเฉินหลิ่งตอบว่านหยางเชียน แต่ก็ยังยิ้มแสยะตลอดเวลา ว่านหยางเชียนได้ยินคำพูดของปินเฉินหลิ่งแล้วก็ตื่นเต้นขึ้นมาในใจทันที เขาค่อย ๆ เงยหน้ามองลิฟต์อวกาศอีกครั้ง ใจเกือบหลุดไปอยู่ที่ลำคอ
โดยไม่รู้ตัว ว่านหยางเชียนเริ่มมีเหงื่อเย็นผุด ความตื่นเต้นและความกลัวแผ่ไปทั่วทั้งตัว แต่ว่าไม่ใช่แค่ว่านหยางเชียนคนเดียวที่มีปฏิกิริยาแบบนี้ คนส่วนใหญ่ในทีมก็เป็นแบบเดียวกัน กลัว ตื่นเต้น...
“ว่านหยางเชียน เป็นอะไรไป? ทำไมตัวสั่นไปทั้งตัวแล้วก็มีเหงื่อออกด้วย? กลัวหรือเปล่า?”
น้ำเสียงของปินเฉินหลิ่งปนความหยอกล้ออยู่เล็กน้อย ว่านหยางเชียนได้ยินแล้วก็รีบทำให้ตัวเองสงบลง เช็ดเหงื่อออก จัดท่าทางให้ดีแล้วส่ายหัวอย่างแรง แสดงว่าไม่ได้กลัว