เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 160 การอำลาของอาจารย์และศิษย์ มุ่งสู่ลิฟต์อวกาศเปิดบทใหม่ของชีวิต
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดหลิงเซินชิงก็กลับมาถึงหน้าประตูบ้านของตัวเอง เธอเปิดประตูอย่างไม่รีบร้อน แต่ทันใดนั้นกลิ่นเหล้าอันแรงกล้าก็โชยเข้าปะทะหน้า หลิงเซินชิงเอามือข้างหนึ่งปิดจมูกและปากโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะมองเข้าไปในบ้านด้วยความสงสัย
ทว่าภายในบ้านมืดสนิท มองไม่เห็นแสงสักนิด มองไม่ออกเลยว่าอะไรเป็นอะไร หลิงเซินชิงก้าวเข้าไปในบ้านพลางมองไปรอบ ๆ เสียงกรนที่บาดหูดังเป็นระลอกหนึ่งทะลุเข้าหูของหลิงเซินชิง และเสียงกรนนี้หลิงเซินชิงคุ้นเคยเป็นอย่างดี
หลิงเซินชิงจึงเดินไปตามทิศทางที่เสียงกรนดังมา จนกระทั่งมาถึงหน้าโซฟา หลิงเซินชิงถึงได้ยืนยันว่าเสียงกรนดังมาจากที่นี่ ซึ่งนั่นหมายความว่าว่านหยางเชียนหลับอยู่ตรงนี้
หลิงเซินชิงยื่นมือออกไปอย่างลองเชิง วางมือลงบนแก้มของว่านหยางเชียน สายตาค่อย ๆ ปรับเข้ากับความมืดรอบตัว หลิงเซินชิงก็ค่อย ๆ มองเห็นใบหน้าของว่านหยางเชียน ใบหน้าที่คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่งนั้น
และหลิงเซินชิงก็ยกมุมปากขึ้นโดยสัญชาตญาณ ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นหลิงเซินชิงก็อุ้มว่านหยางเชียนที่หลับสนิทขึ้น เดินเข้าไปในห้องนอน วางว่านหยางเชียนลงบนเตียงอย่างเบามือ และห่มผ้าให้เขา
หลิงเซินชิงค่อย ๆ นั่งลงข้างเตียง มองว่านหยางเชียนอย่างเงียบ ๆ ไม่รู้ทำไมว่านหยางเชียนไม่กรนอีกแล้ว แต่หลิงเซินชิงก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ ถอดเสื้อผ้าของตัวเองแล้วนอนลงบนเตียงเตรียมจะนอน