เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 153 ชมรมเปียโนที่ผงาดขึ้นมา
หลิงเซินชิงตามเหมี่ยนชานกังมาถึงห้องทำงานของครู เหมี่ยนชานกังหันหลังหันหน้าเข้าหาตู้เหล็กใบใหญ่ เปิดประตูตู้แล้วหยิบกล่องเหล็กเล็กสี่เหลี่ยมจัตุรัสออกมา ข้างบนมีฝุ่นเกาะเต็มไปหมด ดูท่าทางคงไม่ได้ขยับมานานแล้ว
“อาจารย์เหมี่ยน นี่คือ?”
หลิงเซินชิงชี้ไปที่กล่องเหล็กเล็ก ๆ นี้ พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย เหมี่ยนชานกังไม่ได้รีบตอบ แต่จัดการปัดฝุ่นหนา ๆ บนกล่องเหล็กอย่างไม่เร่งร้อน เป่าลมเบา ๆ ออกจากปาก ฝุ่นก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว
รอจนฝุ่นบนกล่องเหล็กถูกปัดออกจนหมด เหมี่ยนชานกังก็ออกแรงเปิดกล่องเหล็กขึ้น วางฝากล่องไว้บนโต๊ะทำงานตามสบาย สิ่งของภายในกล่องเหล็กก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าตามไปด้วย
เหมี่ยนชานกังหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกล่องเหล็กวางไว้บนฝ่ามือ แล้วใช้นิ้วโป้งลูบผิวเบา ๆ สิ่งนั้นเล็กมาก ๆ แต่ดูจากความมันวาวแล้วเหมือนทำจากโลหะผสม เป็นวัตถุทรงกลมแบนสีเงิน
“นี่คือสิ่งที่ฉันจะมอบให้เธอ ปีก่อนมีคนฝากฝังไว้กับฉัน ถ้าเธอกลับมาที่โรงเรียน ให้ฉันมอบสิ่งนี้ให้เธอ เธอรู้ไหมว่าคน ๆ นั้นเป็นใคร?”
หลิงเซินชิงส่ายหน้าโดยไม่ลังเลเลยสักนิด จะไปรู้ได้อย่างไรล่ะ? เห็นดังนั้น เหมี่ยนชานกังก็บอกว่าใครคนนั้นเป็นใครโดยไม่ปิดบังเลยสักนิด
“คน ๆ นั้นก็คือเพื่อนร่วมห้องพักเก่าของเธอ ฮว่าต้งเหมี่ยว ยังจำได้ไหม? ฉันจำได้ว่ามีช่วงหนึ่งที่ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอสองคนไม่ค่อยดีเท่าไรนะ”