เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 152 กลับไปเยี่ยมโรงเรียน
บ่ายที่อากาศร้อนอบอ้าว ในเมืองมีแต่เสียงอึกทึกครึกโครมไปหมด หาที่เงียบสงบแทบไม่ได้ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีที่เงียบเลย โรงเรียนก็เป็นหนึ่งในนั้น
และโรงเรียนมัธยมชั้นยอดสังกัดฉยงเหอก็ยังคงเงียบสงบเช่นเคย ต้องทำให้ทั้งกายและใจนิ่งเสียก่อนถึงจะได้ยินเสียงสอนจากในห้องเรียนแต่ละห้องเลือน ๆ แต่นั่นก็ฟังลำบากอยู่เหมือนกัน
ตอนนี้ ว่านหยางเชียนและหลิงเซินชิงยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าโรงเรียนมัธยมชั้นยอดสังกัดฉยงเหอ มองประตูที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยสักนิด ความทรงจำนับไม่ถ้วนพรั่งพรูกลับเข้าสู่หัวของทั้งสองคน จนเกือบจะหลงใหลไปกับมัน
"สองปีแล้ว ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ไม่รู้ว่าบรรยากาศข้างในกับอาจารย์จะเปลี่ยนไปหรือเปล่า"
ว่านหยางเชียนพึมพำกับตัวเอง แต่ในใจเขาเริ่มกังวลขึ้นมาบ้างแล้ว อย่างที่เขาว่ากัน ยิ่งหวังมากก็ยิ่งผิดหวังมาก เมื่อเจ้าเฝ้าโหยหาสิ่งหนึ่งอยู่ตลอด แต่พอได้เห็นสิ่งนั้นกลับพบว่ามันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
ถ้าคนที่อยากเจอไม่อยู่ในโรงเรียนแล้ว ความคาดหวังก่อนหน้านี้ก็คงกลายเป็นฟองสบู่แตกสลาย พอคิดได้เช่นนี้ ในใจของว่านหยางเชียนก็เริ่มกระวนกระวายขึ้นมา เขาไม่อยากให้ความหวังของตัวเองลอยหายไปแบบนี้ ขอให้โชคดีเถอะ
หลิงเซินชิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็กังวลอยู่บ้างเหมือนกัน เธอพูดด้วยสีหน้าค่อนข้างจริงจัง
"น่าจะไม่เปลี่ยนไปมั้ง? ฉันเองก็ไม่แน่ใจ ได้แต่เข้าไปดูให้รู้แล้วรู้รอด แต่ไม่ว่าผลจะออกมาแบบไหน เราก็ต้องเตรียมใจไว้ให้ดี"