เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 154 พบอีกครั้งกับน้องสาวที่สนิทยิ่งกว่าญาติ
หลังจากว่านหยางเชียนเดินออกมาจากห้องชมรมเปียโน เขาก็ปิดประตูเบา ๆ เสียงเบาจนแทบจะไม่มีความหมายอะไร
ตึกเรียนชมรมในตอนนี้เงียบสนิท ผู้คนแทบจะออกไปกันหมดแล้ว ถ้าเป็นเมื่อสองปีก่อนก็ยังมีคนไม่น้อยที่ยังคงเอ้อระเหยอยู่ที่นี่ บางทีอาจเป็นเพราะโรงเรียนในตอนนี้ไม่อนุญาตให้นักเรียนพักอยู่ที่นี่นานเกินไปกระมัง?
ว่านหยางเชียนมองไปทางด้านซ้ายของทางเดิน มองปราดเดียวก็ไม่เห็นใครสักคน ต่างจากภาพที่คึกคักตามที่เขาจินตนาการไว้มากมายเหลือเกิน แต่สำหรับว่านหยางเชียนแล้วไม่จำเป็นต้องไปสนใจอะไร ยิ่งไม่มีความหมาย แค่ทอดถอนใจหน่อยก็พอแล้ว
“ว่านหยางเชียน” เสียงที่คุ้นเคยดังออกมาจากด้านหลังของว่านหยางเชียน ว่านหยางเชียนหันไปมองด้านหลังก็เห็นหลิงเซินชิงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า
“หลิงเซินชิง? เธอมาได้ยังไง?”
“มาตอนที่นายเล่นเปียโน” หลิงเซินชิงพูดโดยไม่หยุดชะงักเลย
“เห็นนายเล่นเปียโนฉันเลยไม่อยากไปรบกวนนาย แต่ฟังการบรรเลงของนายอยู่ตรงนี้ ไม่คิดว่านายจะไม่แตะเปียโนมาสองปี แต่ฝีมือกลับไม่ถอยหลังเลยสักนิด ตรงกันข้ามยังก้าวหน้ามากขึ้นไม่น้อย ฉันนึกว่าสมองนายเป็นเปียโนตัวหนึ่งไปแล้ว”
ได้ยินคำนี้ ว่านหยางเชียนก็ยิ้มอย่างเก้อเขิน เขาเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน รู้สึกว่าสมองของตัวเองเป็นเปียโนตัวหนึ่งที่เรียบง่ายไร้ลวดลาย แต่ก็ไม่อยากยอมรับและรับรู้