เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 151 กลับบ้าน
หลังทุกคนเก็บสัมภาระเรียบร้อยและขึ้นรถอย่างเป็นระเบียบแล้ว รถบัสก็แล่นออกจากหน้าประตูทางเข้าฐานทัพทหารฉงเหอ ตั้งแต่นั้นฐานทัพทหารฉงเหอก็ไม่มีเงาร่างของพวกเขาอีก ขณะที่ผู้เข้ารับการฝึกอบรมรุ่นต่อไปก็ใกล้จะมาถึง
ทั้งห้าคนเลือกที่นั่งแถวหลังสุด นั่งอย่างเรียบร้อยอยู่บนนั้น แต่มีเพียงชวนกั่วที่ดื้อดึงจะนั่งบนตักว่านหยางเชียนอยู่ตลอด แล้ยังแกว่งขาไปมาไม่หยุดเหมือนเด็กเอาแต่ใจ เห็นดังนั้นว่านหยางเชียนก็อนุญาตตามการกระทำของเธอ
ว่านหยางเชียนนั่งอยู่ริมขวาสุดของรถ สายตามองผ่านหน้าต่างออกไปดูทิวทัศน์ที่เคลื่อนผ่านไปมา ตึกสูงรอบตัวมีมากขึ้นเรื่อย ๆ ฐานทัพทหารฉงเหออันใหญ่โตที่อยู่ด้านหลังรถก็เริ่มมองไม่ชัดขึ้นทุกที
การเปลี่ยนแปลงรอบตัวทำให้ในใจของว่านหยางเชียนเกิดความรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า
“แต่ก่อนฉันนึกว่าอยู่ในฐานทัพทหารฉงเหอ เวลาจะผ่านไปช้ามาก ๆ ตอนนี้พอหวนนึกขึ้นมา กลับรู้สึกแค่เพียงชั่วพริบตา... อยู่ที่นั่นนานแล้ว สุดท้ายก็ยังเกิดความรู้สึกอาลัยขึ้นมา ถ้ามีโอกาสค่อยกลับไปดูอีกทีก็ได้”
ว่านหยางเชียนวางมือบนหน้าต่างรถโดยไม่รู้ตัว ยิ่งรถบัสอยู่ห่างจากฐานทัพทหารฉงเหอมากเท่าไร สายตาของว่านหยางเชียนก็ยิ่งซับซ้อนมากเท่านั้น ดูออกได้ว่าว่านหยางเชียนนั้นอาลัยจริง ๆ
“ว่านหยางเชียน เธอเป็นอะไรไป?”
หลิงเซินชิงที่นั่งอยู่ข้างว่านหยางเชียนเห็นสีหน้าผิดปกติของเขาเช่นนั้น ก็ถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย แต่ว่านหยางเชียนเพียงส่ายหน้าเบา ๆ ราวกับว่าไม่เป็นอะไร