เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 150 กล่าวคำอำลา ลาก่อนสองปีที่ไม่อาจลืม
วันนี้ลมสงบ ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ ขณะเดียวกันรอบข้างก็สงบเงียบ เป็นความเงียบสงัดอันน้อยนักในนครอันคึกคัก รอบด้านเงียบจนได้ยินเสียงนกร้องกลางท้องฟ้า ฝูงนกบินสูงขึ้นไปจนเลือนหายจากสายตาที่ขอบฟ้า
วันนี้ โย่วหวังมาถึงหมู่บ้านที่เจ๋อเจิ้นเหอพักอาศัย ด้วยความหวังเพียงน้อยนิด อยากจะพบเจ๋อเจิ้นเหออีกสักครั้งที่นี่ แม้โย่วหวังจะรู้ว่าความหวังนี้ริบหรี่หรืออาจเป็นไปไม่ได้เลย แต่ก็ยังดื้อดึงทำตามใจตนเอง
โย่วหวังก้าวเท้าหนักอึ้งอย่างยิ่ง ย่างเท้าเข้าไปในหมู่บ้านเก่าแก่แห่งนี้อีกครั้ง ภายในหมู่บ้านยังคงเงียบสงบเช่นเคย เป็นครั้งคราวยังได้ยินเสียงกรนของคนในบ้านที่กำลังนอนกลางวัน อยู่ข้างนอกยังได้ยินเสียงกรน ก็ออกจะเกินจริงไปสักหน่อย
มีความรู้สึกอย่างหนึ่ง พอเข้ามาในหมู่บ้านแห่งนี้ ก็สัมผัสได้ถึงความเย็นสบายที่คุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ลมที่พัดมาที่นี่ต่างจากข้างนอกโดยสิ้นเชิง ลมที่นี่แฝงความเย็นไว้มากมาย
โย่วหวังหยุดยืนอยู่กับที่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเข้าไปในอาคารพักอาศัยที่เจ๋อเจิ้นเหอพักอยู่ทีละก้าว เดินอยู่ในโถงบันไดอันมืดมิด มีเพียงแสงแดดเล็กน้อยที่ส่องผ่านหน้าต่างบานเล็ก ๆ เข้ามา โย่วหวังเดินไปหยุดตรงหน้าประตูบ้านของเจ๋อเจิ้นเหอ เคาะประตูเบา ๆ
แต่เคาะอยู่นาน ก็ยังไม่เห็นเจ๋อเจิ้นเหอมาเปิดประตู สถานการณ์เช่นนี้ทำให้ใจของโย่วหวังเย็นลงไปครึ่งหนึ่ง เขาได้แต่ล้วงกุญแจประตูออกมาจากกระเป๋ากางเกง ไขล็อกประตูแล้วเดินเข้าไป