เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 148 ตอบแทนบุญคุณการสอนด้วยการดวล
สถานที่เดิม ท้องฟ้าสงบเงียบเช่นเคย เมฆหมอกโดยรอบยังคงแนบติดกับพื้น ฉากอันราวกับความฝันปรากฏขึ้นตรงหน้าว่านหยางเชียนอีกครั้ง ว่านหยางเชียนเริ่มกวาดสายตามองรอบ ๆ พยายามมองหาซือเฉินอูเก๋อ
ทว่าหลังจากว่านหยางเชียนกวาดสายตามองสองสามรอบ ก็ไม่เห็นเงาร่างของซือเฉินอูเก๋อ วันนี้ซือเฉินอูเก๋อสายเป็นกรณีพิเศษหรือไร? แต่ในฐานะเทพองค์หนึ่งจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมาสาย?
"แปลกจริง ข้ามาก็มาแล้ว ทำไมซือเฉินอูเก๋อยังไม่มาเนี่ย? เฮ้! ซือเฉินอูเก๋อ! ข้ามาแล้ว เจ้าไปอยู่ไหน?"
ว่านหยางเชียนร้องเรียกซือเฉินอูเก๋อไม่หยุด แต่ก็ไม่เคยเห็นซือเฉินอูเก๋อตอบกลับมาเลย ทำให้ว่านหยางเชียนรู้สึกแปลกประหลาดอย่างมาก ลางสังหรณ์บางอย่างที่อธิบายไม่ถูกผุดขึ้นมาในใจ จนว่านหยางเชียนอดขมวดคิ้วไม่ได้
ด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างยิ่ง ว่านหยางเชียนจึงเริ่มเดินไปมาโดยรอบ เดินไปพลางสังเกตไปรอบ ๆ พลาง แต่รอบกายนอกจากเมฆหมอกที่แนบติดพื้นแล้ว ก็มีเพียงท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล ไม่มีสิ่งอื่นใดอีกแล้ว
ว่านหยางเชียนที่ว่างจนเบื่อเริ่มใช้เท้าเตะเมฆบนพื้นตามประสา แค่เตะทีเดียวก็มีเมฆผืนใหญ่ลอยขึ้นไปบนฟ้า ว่านหยางเชียนเงยหน้ามองเมฆที่ถูกเตะขึ้นไปบนอากาศ ก็รู้สึกเบื่อขึ้นมาทันที
"ซือเฉินอูเก๋อ ถ้าเจ้ายังไม่โผล่มาอีก ข้าจะไปจากที่นี่แล้วนะ! จะไปเที่ยวที่อื่นในแดนเทพซะหน่อย พูดแล้วก็กลับไปคิด ข้ายังไม่เคยเห็นบ้านของเทพองค์อื่นเลยด้วยซ้ำ"