เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 146 ในพื้นที่ไร้น้ำหนักที่ไม่อาจเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง โย่วหวังจึงโซซัดโซเซกลับเข้ามาในห้องปิด ตอนนี้โย่วหวังดูราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง ดวงตาไร้แวว ลมหายใจสั้นถี่ มือทั้งสองข้างยันไว้บนแผงควบคุม สมองว่างเปล่า
ตอนนี้โย่วหวังอยู่ในสภาวะโศกเศร้าอย่างเกินขนาด และไม่อาจดึงตัวเองออกมาได้เลย เขาเริ่มรู้สึกชั่วขณะหนึ่งว่าโลกนี้ไม่เป็นความจริง โย่วหวังค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเผยใบหน้าเหนื่อยล้าและเศร้าหมอง มองจอโฮโลแกรมที่กำลังฉายภาพจากกล้องตรวจตรา
ในภาพตรวจตราแสดงให้เห็นว่าทุกคนในพื้นที่ใต้ดินขนาดมหึมาล้วนถูกแรงสภาวะไร้น้ำหนักดันติดอยู่ที่ผนัง พื้น และเพดาน มีเพียงส่วนน้อยที่ลอยไปลอยมา
พอโย่วหวังนึกได้ว่ายังต้องฝึกอบรมผู้เข้าอบรมเหล่านี้ เขาจึงเริ่มพยายามสงบอารมณ์ของตน แต่ทว่าอารมณ์อันย่ำแย่นี้กลับไม่เคยสงบลงได้เลย จริงสินะ ความโศกเศร้าที่เกิดจากผู้ที่กำลังจะตายแบบนี้จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะสงบลง
หลังจากโย่วหวังเงียบไปครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ตัดสินใจฝึกอบรมต่อไป มาจัดการมอบหมายภารกิจลงไปก่อนสักอย่าง ผลักดันการฝึกอบรมให้เดินหน้าต่อ สิ่งที่ต้องทำในสิบวันนี้มีมากเหลือเกิน มากจนนับด้วยสองนิ้วยังนับไม่ถ้วน
“ตั้งสติหน่อยโย่วหวัง เธอควรรู้ว่าสิ่งที่ฉันต้องการมากกว่าความโศกเศร้าคือการลงมือทำ ตอนนี้ก็คือฝึกอบรมผู้เข้าอบรมเหล่านี้ให้ดีเสียก่อน แล้วก็...ยื่นขอปลดประจำการ...มาจัดการมอบหมายภารกิจลงไปเถอะ ต้องรีบแล้ว”