เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 145 ลองคิดดูสิ…คนที่อยู่ด้วยกันมาหลายปีจู่ ๆ ก็จะไม่ได้เจอกันอีกตลอดกาล
หลังโย่วหวังออกจากพื้นที่ใต้ดินขนาดใหญ่ เขาไม่ได้กลับขึ้นไปบนผิวดิน แต่หยุดลงระหว่างที่เหยียบแพลตฟอร์มลอยขึ้นมา เขาค่อย ๆ เดินไปหยุดตรงหน้ากำแพงด้านหนึ่ง เล็งตำแหน่งให้แม่นแล้วยกมือขึ้น ค่อย ๆ วางมือลงไป
ในวินาทีที่มือสัมผัสลงไป กำแพงด้านนั้นก็เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนวูบหนึ่ง แสงหายไปอย่างรวดเร็วจนตาเปล่าแทบจับไม่ได้ ไม่นานนักก็ปรากฏประตูบานเล็กบานหนึ่งบนกำแพง ความกว้างและความสูงพอให้ผู้ใหญ่คนหนึ่งเดินเข้าไปได้
ประตูเล็กเปิดออกเอง โย่วหวังเดินเอื่อย ๆ เข้าไปในห้องลับ ในจังหวะที่ร่างกายเข้าไปครบทั้งตัว ประตูเล็กก็ปิดลงเองอย่างเงียบเชียบ หลอมรวมเข้ากับกำแพงอีกครั้ง ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
ภายในห้องลับมืดสนิทแทบไม่มีแสงใด ๆ เลย แต่โย่วหวังกลับเดินหน้าไปอย่างไร้ความกังวลราวกับมองเห็นได้ในความมืด ฝีเท้ามั่นคงจนน่าขนลุก หรืออาจเป็นเพราะโย่วหวังคุ้นเคยกับที่นี่มากเกินไป?
โย่วหวังหยุดฝีเท้าและกวาดตามองไปรอบ ๆ ในความมืดที่มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือของตัวเอง โย่วหวังมองเห็นอะไรได้บ้างนะ? คงมีแต่โย่วหวังคนเดียวเท่านั้นที่รู้ มองอยู่ครู่หนึ่งแล้ว โย่วหวังก็ยกมือซ้ายขึ้นดีดนิ้วเบา ๆ หนึ่งครั้ง
ในจังหวะที่เสียงดีดนิ้วดังขึ้น ห้องลับก็สว่างวาบด้วยแสงสีฟ้าที่ไม่รู้มาจากไหน แม้รอบข้างยังคงมืดสลัว แต่ก็ดีกว่าตอนก่อนมากนัก โย่วหวังหันหน้าไปมองต้นแสงอย่างสงบ