เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 137 ราวกับเป็นการต่อสู้จนตาย
อีกด้านหนึ่งบนลานวิ่ง เจ๋อเจิ้นเหอกางร่มยืนรอการมาถึงของโย่วหวังและว่านหยางเชียนอย่างสงบ บนใบหน้าไม่มีความรู้สึกใด ๆ และนิ่งราวกับรูปปั้น หากไม่ดูให้ดีคงนึกว่าเป็นหุ่นขี้ผึ้งที่เพิ่งถูกขนมาวางไว้
หงซานยืนอยู่ด้านหลังเจ๋อเจิ้นเหอ เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมอกหนาจนร่มบังไปครึ่งหนึ่ง ใจภายในไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เกิดระลอกคลื่นบางเบา และในสมองก็นึกถึงการแข่งขันประลองบนเวทีที่จะมาถึงตลอดเวลา
“หงซาน ข้าฝากกำชับเจ้าหน่อย”
เสียงเรียกของเจ๋อเจิ้นเหอดึงสติของหงซานกลับมา หงซานมองเจ๋อเจิ้นเหออย่างสงบ ราวกับเดาได้แล้วว่าเขาจะพูดอะไร แต่ฟังอีกครั้งก็ไม่เสียหาย หากไม่ฟังเจ๋อเจิ้นเหอจะโมโห และระดับความโมโหยังเกินกว่าโย่วหวังด้วย
หงซานมองเจ๋อเจิ้นเหอ รอให้เขาพูด หลังจากหยุดชั่วครู่ เจ๋อเจิ้นเหอก็เอ่ยคำกำชับที่มีต่อหงซานออกมา
“รอจนขึ้นเวทีแล้ว ข้าอยากให้เจ้าปฏิบัติตามกฎการแข่งขันอย่างเคร่งครัด และสิ่งสำคัญที่สุดคือห้ามทำร้ายคู่ต่อสู้จนบาดเจ็บสาหัส หรือจงใจทำร้ายจนสาหัส เข้าใจไหม?”
หงซานพยักหน้า สิ่งที่เจ๋อเจิ้นเหอจะพูดแทบจะเหมือนกับที่หงซานเดาไว้ทุกอย่าง เมื่อเป็นเช่นนี้ ตอนประลองกับว่านหยางเชียนในอีกสักครู่ก็ไม่สามารถปล่อยของได้เต็มที่ เรียกได้ว่าฝีมือถูกกฎจำกัดไว้ และทำอะไรตามใจไม่ได้