เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 136 คว้าโอกาส
ภายในห้องคุมขังอันมืดมัว หงซานนั่งพิงกำแพงอยู่บนพื้น ดูท่าทางสงบนิ่งมาก ไม่มีความขุ่นเคืองหรือเศร้าโศกใด ๆ ที่ถูกจับขังไว้เลยแม้แต่น้อย ซ้ำในใจยังรู้สึกภูมิใจตัวเองอีกด้วย ส่วนจะภูมิใจเรื่องอะไร ในใจเขาก็มีคำตอบอยู่แล้ว
หงซานหาวอย่างสบายอารมณ์ เงยหน้ามองเพดานที่แทบมองไม่เห็นชัด เขารู้สึกว่าจริง ๆ แล้วแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็ไม่ต้องไปตากฝนฝึกข้างนอก อย่างน้อยก็ไม่ต้องวิ่งฝึก แถมยังรออาหารมาส่งถึงที่ได้อีก ช่างสบายเสียจริง
เขาเหยียดแขนขาเต็มที่ แล้วคิดจะนอนลงงีบสักหน่อย ในที่ที่มีแค่ตัวเองคนเดียวแบบนี้ ถ้าไม่งีบตอนนี้ก็เท่ากับเสียโอกาสไปเปล่า ๆ นั่นแหละ! หงซานจึงนอนลงบนพื้นโดยไม่คิดอะไรอีก แวบเดียวเปลือกตาก็รู้สึกหนักอึ้ง
ในจังหวะที่หงซานกำลังจะหลับไป เสียงไขกุญแจประตูเหล็กก็ดังมาจากทางประตู เสียงนี้ทำให้เขาตกใจลุกขึ้นยืนทันที จัดท่าทางให้เรียบร้อยแล้วยืนท่ายืนทหาร หันหน้าไปทางประตู มองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
ประตูเหล็กค่อย ๆ เปิดออก เสียงเหล็กขึ้นสนิมดัง "กรี๊ด" หลังประตูเหล็กเปิดออกจนสุด ก็เห็นโย่วหวังกำลังจ้องมองหงซานอย่างจริงจัง ความโกรธที่แผ่วเบาในสายตาของโย่วหวังทำให้คนขนหัวลุก แม้แต่หงซานก็ตกใจไม่น้อย แต่ก็ยังนิ่งสงบ
แต่พอหงซานตั้งสติได้ก็รู้สึกแปลกใจ โย่วหวังมาที่นี่ได้ยังไงกัน? คงไม่ใช่เพราะเรื่องการแข่งขันเมื่อวานหรอกนะ?
แต่ยังไม่ทันที่หงซานจะถามอะไร โย่วหวังก็พูดขึ้นก่อน