เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 135 ไม่ยอมจำนน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไรแล้ว หลังจากต้องเผชิญกับโลกความฝันอันทรมาน ว่านหยางเชียนก็ลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง ในตอนนี้สมองของเขาว่างเปล่าไปหมด ทั้งร่างราวกับกำลังลอยอยู่ในห้วงความว่างเปล่า
เขามองไปรอบ ๆ ก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในห้องพยาบาลที่คุ้นเคยอีกครั้ง สมองของว่านหยางเชียนเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ ราวกับจำได้ว่า...ตัวเขาเองอยู่บนเวที แล้วถูกหงซานต่อยจนสลบไปใช่ไหมนะ? น่าจะใช่อย่างนั้น
ว่านหยางเชียนค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งจากเตียง ในห้องพยาบาลมืดสนิทและเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องจักรทำงานอันเย็นชา ว่านหยางเชียนเผลอคลำใบหน้าของตัวเอง แผลทั้งหมดบนใบหน้าหายไปหมดแล้ว
ทว่าใบหน้าตอนนี้กลับสมบูรณ์เหมือนเดิม แต่บนนั้นราวกับยังหลงเหลือความเจ็บปวดอยู่เล็กน้อย ว่านหยางเชียนวางมือลงตามธรรมชาติ จมดิ่งสู่ความคิดอันเงียบงัน เรื่องกับหงซานสุดท้ายก็ยังไม่สามารถปิดฉากลงบนเวทีได้
พูดถึงที่สุดแล้ว ก็เพราะว่านหยางเชียนอ่อนแอเกินไปสินะ? นี่มันคือการกดขี่แบบเบ็ดเสร็จเสียเลย อยากจะปิดฉากลงสักหน่อยจะง่ายอะไรนัก? แต่หงซานโจมตีคู่ต่อสู้แบบนั้น ตอนนี้ก็คงได้รับโทษที่สมควรแล้ว
ว่านหยางเชียนลงจากเตียง ยืนอย่างมั่นคงบนพื้น เขาก้าวออกจากห้องพยาบาลอย่างเบามือ ข้างนอกยังคงเงียบสนิท มองออกไปนอกหน้าต่างจากทางเดิน ดวงจันทร์ข้างนอกลอยสูงอยู่แล้ว แสงที่ส่องออกมากระทบเมฆดำที่กำลังก่อตัวรวมกัน