เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 129 ร้อยตรีใจร้าย
ว่านหยางเชียนแกว่งแขนสองสามทีเพื่อคลายกล้ามเนื้อ แล้วก็คิดจะลงจากเตียงออกไปดูข้างนอก ไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว หลิงเซินชิงกับคนอื่นๆ คงเป็นห่วงว่านหยางเชียนมาก เขาทนเห็นคนพวกนั้นเป็นห่วงเขาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงนอนไม่หลับกันหมด
ตอนที่ว่านหยางเชียนกำลังจะลงจากเตียง จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนหยุดการกระทำของเขา
"อย่าขยับ!"
เห็นแต่โย่วหวังเดินเร็วๆ มาข้างเตียงผู้ป่วยของว่านหยางเชียน แววตาแสดงให้เห็นว่าโย่วหวังเป็นห่วงมากแค่ไหน ว่านหยางเชียนเงยหน้ามองโย่วหวัง ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะทำตัวอย่างไร โย่วหวังกวาดสายตามองว่านหยางเชียนทั่วตัว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงดุเบาๆ
"ว่านหยางเชียน ถึงเธอจะตื่นแล้วก็อย่าลงจากเตียงให้ฉันเห็น สภาพร่างกายเธอตอนนี้ไม่มั่นคง ก่อนจะฟื้นตัวก็อยู่บนเตียงให้เรียบร้อย อย่าไปไหนให้ได้ยินไหม?"
เห็นได้ชัดว่าโย่วหวังถูกว่านหยางเชียนตอนบ่ายขู่เข้าจริงๆ แค่มองปราดเดียวก็เห็นว่าเขาเป็นห่วงว่านหยางเชียนอย่างที่สุด พร้อมกันนั้นก็มีความกลัวนิดๆ สภาพแบบนี้โย่วหวังยังเคยเห็นเป็นครั้งแรก กำลังยิงเป้าอยู่ดีๆ ก็เป็นลมไป ช่างแปลกจริงๆ
เห็นโย่วหวังแสดงท่าทีแบบนี้ ว่านหยางเชียนก็พยักหน้า เก็บขาทั้งสองกลับมา นั่งอยู่บนเตียงอย่างเรียบร้อย แต่ตอนนี้ว่านหยางเชียนคิดแต่จะออกไปจากที่นี่ ไปหาหลิงเซินชิงกับคนอื่นๆ อย่างน้อยก็ต้องทำให้พวกเขาสบายใจ
โย่วหวังนั่งลงข้างเตียงผู้ป่วย จ้องมองว่านหยางเชียนอย่างสงบ