เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 130 ความกลัวอันมหาศาล
บ่ายวันนี้ คนห้าร้อยคนที่โย่วหวังนำยังคงยืนเป็นแถวอยู่บนลานวิ่ง ไม่ส่งเสียง ไม่งอแง ไร้การเคลื่อนไหว ส่วนโย่วหวังก็ยืนเงียบอยู่หน้าทีมเช่นกัน ไม่พูดอะไรเลยเพียงมองทุกคน ทำไมไม่ฝึกกันนะ?
หรือว่า...มีกำหนดการอย่างอื่น? อันนี้ก็ไม่รู้ ดูแล้วโย่วหวังก็ไม่ได้คิดจะฝึกทุกคนเลย แปลกนะ ถ้าไม่ฝึกแล้วจะทำอะไรได้? หรือแค่ให้ทุกคนยืนอยู่ตรงนี้? คงไม่ใช่หรอกมั้ง?
บางคนในแถวเริ่มรู้สึกแปลกใจ แต่ก็ไม่มีใครพูดคุยกันเบา ๆ คนที่เคยพูดคุยเบา ๆ ก่อนหน้านี้ทำให้ทุกคนเดือดร้อน ถูกรวมพลฉุกเฉินเรียกหลายครั้งแล้ว พวกเขาจึงไม่มี guts ที่จะพูดในแถวอีก
แต่โย่วหวังสังเกตเห็นความตึงเครียดของทุกคน เขาฉับเบา ๆ แล้วหันหลังกลับไม่เผชิญหน้ากับทุกคน พูดด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด
“อย่าเอาแต่ยืนเฉย ๆ ช่วงสั้น ๆ นี้ไม่มีอะไรให้พวกคุณทำ พูดคุยหย่อนใจกันเถอะ”
พูดจบ โย่วหวังก็ควักเครื่องโฮโลแกรมออกมาจากกระเป๋ากางเกง โทรศัพท์เองตามใจ ปล่อยให้ทุกคนงงเป็นไก่ตาแตก นี่ฝันไปหรือภาพลวงตากัน? โย่วหวังให้ทุกคนผ่อนคลายพูดคุยจริง ๆ เหรอ? พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วสิ?
ถึงโย่วหวังจะพูดอย่างนั้น ทุกคนก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง ไม่กล้าขยับตัว กลัวว่านี่จะเป็นเหยื่อล่อของโย่วหวัง พอติดกับก็จะโดนรวมพลฉุกเฉินตอนกลางคืน เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้ว สี่ครั้งแล้ว
โย่วหวังหันกลับมามองทุกคน เห็นว่าพวกเขายังนิ่งสนิท เงียบสนิท จึงเริ่มพูดไม่ออก ได้แต่พูดเสียงดังกับพวกเขา