เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 128 โลกที่ไม่สอดคล้องหรือปฏิเสธความทรงจำ
“ฉันนี่...อยู่ที่ไหนกันนะ...”
ว่านหยางเชียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ทุกสิ่งรอบตัวล้วนคุ้นเคยจนเขาเผลอมองไปรอบ ๆ ความรู้สึกคุ้นเคยในสมองราวกับเศษชิ้นส่วนที่ค่อย ๆ ประกอบกลับเข้าหากัน รูม่านตาของว่านหยางเชียนขยายขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่าเขานึกออกแล้ว
“ที่นี่...คือโรงพยาบาลที่พี่สาวว่านเหอเคยอยู่ก่อนหน้านี้? ฉันมาที่นี่ได้ยังไง? ฉันไม่ได้อยู่ที่...”
ระหว่างที่พึมพำกับตัวเอง คำพูดของว่านหยางเชียนก็หยุดชะงักลงกะทันหัน เขาอยากจะนึกอะไรบางอย่างออก แต่ก็คิดเท่าไรก็ไม่ออก รู้สึกเหมือนในสมองขาดอะไรบางอย่างที่สำคัญมากไปหลายอย่าง ว่านหยางเชียนกุมหน้าผากไว้ คิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจว่าความทรงจำที่หายไปนั้นคืออะไร
ทันใดนั้น ว่านหยางเชียนก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาตระหนักได้ จึงสังเกตรอบตัวอีกครั้งอย่างละเอียด ก็พบว่านี่คือชั้นโรงพยาบาลที่พี่สาวว่านเหอเคยอยู่ก่อนหน้านี้ และห้องผู้ป่วยที่อยู่ตรงหน้าว่านหยางเชียนก็คือห้องผู้ป่วยส่วนตัวของพี่สาวว่านเหอ
ความทรงจำอันเลวร้ายหลั่งไหลเข้าสู่สมอง มือทั้งสองข้างของว่านหยางเชียนเริ่มสั่นอย่างไม่อาจควบคุมได้ เขาก้าวเท้าอย่างเชื่องช้าไปยังหน้าห้องผู้ป่วยส่วนตัวของพี่สาวว่านเหอ ทันใดนั้นก็รู้สึกราวกับหายใจไม่ออก
เขาจำได้แม่น พี่สาวว่านเหอจากไปในห้องนี้แหละ...