เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 127 การฝึกยิงเป้า
บ่ายวันนี้ร้อนอบอ้าวเป็นพิเศษ เหลือเวลาอีกไม่ถึงสิบนาทีก็จะหมดพักเที่ยง ในสิบนาทีนี้คนส่วนใหญ่ในหอพักต่างตื่นจากเตียงกันตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว เหงื่อที่ชุ่มกายกับอากาศที่อบอ้าวทำให้พวกเขานอนต่อไม่หลับ
บางคนนอน ๆ อยู่แล้วด้านหลังเสื้อเปียกไปหมดแล้ว คิดดูก็รู้ว่าข้างในหอพักร้อนอบอ้าวขนาดไหน ไม่รู้เหมือนกันว่าใครจะนอนหลับในที่ร้อนอบอ้าวแบบนี้ได้ ต้องยอมรับนับถือจริง ๆ
ในหอพักหมายเลขหนึ่งร้อย ทุกคนต่างตื่นจากเตียงกันแต่เนิ่น ๆ พวกเขาถือเครื่องโฮโลแกรมเล่นข่าวที่หมดความร้อนแรงไปนานแล้วอย่างเบื่อ ๆ ตอนนี้ข่าวที่มีความร้อนแรงจริง ๆ มีน้อยมาก มีแต่ข่าวในเขตอำนาจฉงเหอเท่านั้นที่เป็นพาดหัวข่าว
ทันใดนั้น ทุกคนก็ได้ยินเสียงกรนที่ชัดเจนเป็นอย่างยิ่ง ว่านหยางเชียนมองไปยังต้นเสียง เห็นชวนกั่วยังคงนอนกรนหลับสนิทอยู่บนเตียง หล่อนไม่แคร์ความร้อน ยิ่งไม่แคร์เหงื่อที่ชุ่มกาย
แต่ถึงอย่างไรชวนกั่วก็เป็นแค่ "เด็กน้อย" คนหนึ่ง ไม่แคร์สภาพแวดล้อมรอบตัวแล้วหลับสนิทก็เป็นเรื่องปกติ
หลิงเซินชิงหันกลับไปมองชวนกั่วที่ส่งเสียงกรนสนิทอยู่ด้านหลังอดไม่ได้ที่จะอุทาน
"นอนเก่งจริง ๆ เลยนะ ที่ร้อนขนาดนี้ยังหลับสบายได้ขนาดนี้ บอกตามตรงฉันก็ค่อนข้างอิจฉาหล่อนเหมือนกัน เฮ้อ... ฉันก็อยากนอนต่ออีกสักหน่อยเหมือนกัน!"
ว่านหยางเชียนฮึเบา ๆ