เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 120 การฝึกที่สำคัญ
ดวงอาทิตย์ลอยสูงอยู่กลางฟ้า ภายนอกเริ่มคึกคักมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่านหยางเชียนได้ยินเสียงอีกทึกครึกโครมจากข้างนอก จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น บิดขี้เกียจสุดตัวบนเตียง แล้วคว้าเครื่องโฮโลแกรมข้าง ๆ ขึ้นมาดูเวลาอย่างงัวเงีย ก็พบว่าเวลาล่วงเลยไปถึงเก้าโมงกว่าแล้ว!
เมื่อเห็นเวลาเช่นนั้น ว่านหยางเชียนนึกว่าตัวเองมองผิด จึงขยี้ตาอย่างแรงแล้วดูเวลาปัจจุบันอีกครั้ง แต่กลับพบว่าเวลายังเป็นเก้าโมงกว่า แถมยังเพิ่มไปอีกหนึ่งนาที
ว่านหยางเชียนมองเวลาแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง รีบสวมเครื่องแบบทหารแล้วกระโดดลงจากเตียง จัดที่นอนเสร็จก็พุ่งออกจากหอพักอย่างเร่งร้อน ตอนนี้เขายังคิดว่าตัวเองตื่นสาย ความตื่นตระหนกครอบงำทุกความคิดของเขา
ในวินาทีที่ว่านหยางเชียนพุ่งออกจากหอพัก เขาเห็นภาพตรงหน้าจนชะงักไปทันที เขาเห็นคนข้างนอกต่างคุยกันอย่างสบายอารมณ์ ทำธุระของตัวเอง บางคนยังนอนหลับปุ๋ยอยู่ในหอพักด้วยซ้ำ
เมื่อเห็นภาพนี้ ในหัวของว่านหยางเชียนว่างเปล่าไปชั่วขณะ เขาขยี้ตาอีกครั้งแล้วมองไปรอบ ๆ อีกหน สิ่งที่เห็นก็ยังเป็นภาพเดิม ดูเหมือนจะไม่ได้มองผิดสินะ...
"ว่านหยางเชียน เก้าโมงกว่าแล้วเพิ่งตื่นเหรอ?"
เสียงผู้หญิงที่คุ้นหูดังเข้าหูว่านหยางเชียน เขาหันกลับไปมองข้างหลังโดยสัญชาตญาณ เห็นหลิงเซินชิงยืนอยู่ข้างหลังเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บนหลังของหลิงเซินชิงยังมีชวนกั่วนอนแนบอยู่
"หลิงเซินชิง? กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"