เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 118 ตอนกลางคืนก็ไม่ให้หยุดพัก
บางทีก็ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าทำไมแผ่นหลังถึงได้หนักอึ้ง ว่านหยางเชียนเอี้ยวคอเล็กน้อยเหลือบมองไปด้านหลัง เห็นชวนกั่วนอนแนบอยู่บนหลังว่านหยางเชียนออดอ้อนไม่หยุด นางไม่มีท่าทีเหนื่อยล้าแบบตอนนั้นอีกแล้ว ดูมีชีวิตชีวาผิดปกติ
ชวนกั่วเห็นว่านหยางเชียนหันมามอง จึงยิ้มแย้มมองเขาทันที ว่านหยางเชียนเห็นดังนั้นก็ได้แต่ยิ้มเอ็นดู ยื่นมือออกไปลูบหัวนางเบา ๆ ชวนกั่วก็เพลิดเพลินกับความรู้สึกที่ถูกลูบหัวมาก
ลูบอยู่พักหนึ่ง ว่านหยางเชียนก็หยิบเครื่องโฮโลแกรมที่วางอยู่ข้างหมอนขึ้นมา เปิดดูเวลา พบว่าใกล้จะถึงสองทุ่มตรงแล้ว อีกไม่นานก็จะถึงเวลากินข้าว
ตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากนอกประตู ว่านหยางเชียนมองไปที่ประตูแล้วก็ลงจากเตียง แต่ความเร็วในการลงจากเตียงช้ามาก ไม่ต้องพูดถึงว่าขาทั้งสองข้างของเขาปวดเมื่อยแค่ไหน ประเด็นสำคัญคือยังแบกคนอยู่ด้วย ช้าไม่แปลกเลย
พอว่านหยางเชียนยืนอยู่บนพื้น ขาทั้งสองข้างของเขาก็ปวดเมื่อยจนสั่นไม่หยุด แต่เขาก็ยังตัดสินใจไปเปิดประตูพบคน คราวนี้ชวนกั่วรู้จักกาลเทศะดี นางปล่อยมือจากหลังว่านหยางเชียนแล้วกระโดดลงมา ทำให้ว่านหยางเชียนเดินได้สบายขึ้น
ว่านหยางเชียนมาถึงหน้าประตู ประตูห้องพักเปิดออกเองอัตโนมัติ คนที่ยืนอยู่นอกประตูก็คือโย่วหวัง เขาถือเครื่องแบบทหารลายพรางสีเทาขาวสิบชุด ขนาดพอดีกับทุกคนที่นี่
“ร้อยตรีโย่วหวัง มีอะไรหรือครับ” ว่านหยางเชียนถามเบา ๆ