เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 116 คืนหนึ่งในหอพัก
ผ่านการสังเกตมาทั้งวัน ทุกคนก็เริ่มเข้าใจและคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมของฐานทัพทหารฉงเหอพอสมควร ไม่นานนักความมืดของค่ำคืนก็มาถึง หลังกินข้าวเย็นที่โรงอาหารเสร็จ ทุกคนก็พากันกลับไปยังหอพักของตนทีละคน เตรียมพร้อมที่จะสนุกกับค่ำคืน "สุดท้าย" อย่างเบิกบาน
ในห้องพักหมายเลข 100 ว่านหยางเชียนนอนคว่ำอยู่บนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง เสียงโครกครากจากในท้องดังชัดเจนเป็นพิเศษ ดูท่าตอนอยู่ที่โรงอาหารคงยังกินไม่อิ่ม
"โอ๊ย หิวจะตายอยู่แล้ว... ทำไมถึงตักข้าวได้แค่ครั้งเดียวเนี่ย? หิวขนาดนี้จะนอนหลับได้ยังไงกัน? เฮ้ พวกนายไม่หิวกันบ้างเหรอ?"
ว่านหยางเชียนมองคนทั้งสามที่อยู่บนเตียงอย่างไม่มีอะไรทำ พวกเขาไม่เหมือนกับว่านหยางเชียน อย่างน้อยก็ไม่ซังกะตายเท่าว่านหยางเชียน แต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่ ยังไงทุกคนก็หิวเหมือนกันหมด
หลิงเซินชิงนอนแผ่บนเตียง พลิกตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง หันหน้าไปทางว่านหยางเชียนที่ไร้เรี่ยวแรงไม่ต่างกัน
"หิวสิ ทุกคนก็หิวกันทั้งนั้น... จะบอกว่าข้าวตักได้แค่ครั้งเดียวยังพอทน แต่ปัญหาคือปริมาณก็น้อย รสชาติยังแย่สุด ๆ ...แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าอาหารที่ฐานคัดเลือกฝึกอบรมอยู่หน่อย ก็จงพอใจเถอะ เผลอ ๆ พรุ่งนี้มื้อเช้าอาจจะดีขึ้นก็ได้นะ?"
ว่านหยางเชียนยักไหล่ ได้แต่บอกว่าค่อยว่ากันอีกที ว่านหยางเชียนค่อย ๆ พลิกตัวกลับมานอนหงาย แต่กลับพบว่าชวนกั่วนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาอย่างเชื่อฟัง มองเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น
"โอ๊ยตายแล้ว!"